Below are the 20 most recent journal entries recorded in Stijn Bruers' Blurty:

[ << Previous 20 ]

Tuesday, August 5th, 2008
11:06 am	De laatste uitdagingen en dan naar huis Mijn activiteiten in Afrika zitten er op. Na mijn Antarctica avonturen zit ook dit deel van mijn 'Odyssee van Medeleven' er bijna op. Morgenavond vertrek ik terug naar huis. Zaterdag heb ik nog een presentatie geweldloze communicatie gegeven voor de 'pair educateurs' van Action Sociale. Het thema ging over drugsverslaving (hoe benader je een drugsverslaafde op een geweldloze wijze?). En gisteren heb ik een gelijkaardige presentatie gegeven voor de 'animateurs' van het CEO in Cotonou. Die voordracht hield ik in het opvangcentrum op de Dantokpa-markt (yep, alweer naar die gruwelijke plek). Kinderen die gedowngen worden op de markt vanalles te verkopen, kunnen terecht in dat opvangcentrum om zich te wassen, naar het toilet te gaan, zich te ontspannen of te rusten. Na de voordracht hoorde Ado, één van de begeleiders, buiten iemand met een zware hese stem roepen. "Ga eens kijken wie daar staat te roepen..." - "Ik zie een kerel met een hoed... Waarom vraag je dat?" - "Dat is hem! Een drugsdealer... Ik heb hem al vaak zien dealen. Een klein prutsje cocaine voor 100 FCFA..." Na mijn voordracht keerde ik terug naar de fetish-markt, voor een laatste opdracht: In NVC-taal aan een verkoper duidelijk maken dat ik niet graag heb dat zedaar dieren doden om zo te verkopen. Ik begon als (op m'n beste frans natuurlijk): "Als ik zie dat die dieren worden gedood om te verkopen, voel ik me droevig, want het welzijn van dieren is erg belangrijk voor mij... Dieren hebben net als mensen het recht op een vrij leven." Helaas had de verkoper daar geen oren naar, want hij bleef maar vragen wat ik wou kopen. Bij een andere verkopers probeerde ik hetzelfde, met als reactie "donc c'est fini?" Ik vroeg of ik foto's mocht nemen. "Oui, 25.000 FCFA." Meer dan 25 euro voor een foto? En een andere verkoper eiste dat ik hem 2000FCFA betaalde, alleen maar om te kijken naar die dode dieren. Dan heb ik maar geprobeerd om een aantal undercover foto's te maken. Uiteindelijk werd ik voor het gevreesde dilemma geplaatst: een handelaar liet me een nog levende maar uitgemergelde kameleon zien. Als ik hem niet koop zal dat prachtige diertje weldra levend geroosterd worden. Als ik hem wel (vrij)koop, creeer ik een vraag naar kameleons en misschien worden er dan meer kameleons in de natuur gevangen. En wat eet dat dier, en waar kan ik hem het best vrijlaten? Even dacht ik eraan om de kameleon af te pakken en zonder betalen mee te nemen. Helaas zag ik in die drukte geen snelle vluchtweg, en op het einde van mijn reis zoiets riskeren... Dus ik liet het bij een iets minder geweldloze vorm van comunicatie en ben (zonder kameleon) weggegaan. Nu voel ik me schuldig dat ik toch niet geprobeerd heb... Een paar dagen geleden ben ik naar een concert van het koor l'Ensemble Vocal International Ave Maria' geweest. Karel van mijn gastgezin was dirigent. Ik dacht: leuk, even tot rust komen, zoals in Taize (een oecumenische broedergemeenschap in Frankrijk, waar duizenden jongeren naartoe gaan). Maar eigenlijk verwachte ik het al... en inderdaad: ze zongen toch wel een Taizé liedje zekers? "Laudate Omnes Gentes, Laudate Dominum". En toen besefte ik dat het twee jaar geleden is dat ik met een paar vrienden naar Taize ben geweest, twee jaar geleden zongen ze ook dat liedje. In Taize heb ik mijn energie gehaald om dit jaar naar Antarctica en Afrika te gaan, en dit 'sabatjaar van medeleven' zit er nu bijna op. De cirkel is rond! Ik heb de geest van Taize teruggevonden op het einde van mijn sabatjaar! En in Afrika nog wel! Ik heb mijn doelen bereikt: een doctoraat afgewerkt, walvissen gered, een boek over Universele Liefde geschreven, vele acties gedaan (gevangenis en fysiek geweld getrotseerd bij greenpeace acties), voorlichting over ongewenste zwangerschappen gegeven in Afrika, malaria getrotseerd (mijn symbolische 'Damiaan-achtige' solidariteit met de miljoenen kinderen die sterven aan deze geneesbare ziekte), franstalige NVC met weeskindjes,... Het is volbracht. Alles is gelukt! Vandaar dat ik intuitief Taize verwachte. Vandaar ook dat ik zeeeer diep ontroerd was. Waarom heb ik de eer om deze 'odyssee van medeleven' mee te maken? En wie weet waar brengt deze odysseeme nog naartoe... ? (5 Comments |Comment on this)
Friday, August 1st, 2008
1:12 pm	De laatste daagjes in Afrika Daar ze het me onmogelijk maken om een fiets te huren, en daar ik niet meer die vervuilende motortaxis wil gebruiken, heb ik besloten om voortaan alles te voet te doen. Goed voor de beentjes, door gietende regen of onder een brandende zon. Naar Action Social stappen duurt ongeveer een uur. Ook mijn activiteiten hier in Afrika lopen op z'n einde. Ik heb nog enkele voordrachten geweldloze communicatie (CNV) gegeven, en... met de hulp van Sandrine hebben we ook een CNV-spel met de kinderen van het CELOE gespeeld. Jawel: geweldloze communicatie met franstalige Afrikaanse weeskinderen... De Krokodil is de gewelddadige (of onhandige) communicatie, en de giraf is de geweldloze (medelevende) manier van communiceren. Na enkele voorbeeldjes lieten we de kinderen zelf aan het werk: ze moesten een concrete ruzie of conflict spelen, de ene keer als krokodil, de andere keer als giraf. Op de giraf manier konden ze veel beter een conflict beheersen of oplossen. Het was allesbehalve eenvoudig om die moeilijke CNV te vertalen naar het niveau van die kinderen. Maar ik ben blij dat het ons min of meer gelukt is. We hebben ons best gedaan, en het was een leerrijke ervaring. De CNV heb ik ook uitgeprobeerd bij mijn gastgezin... Niet zo eenvoudig, want daar (zoals in de meeste Afrikaanse gezinnen) slaan ze vaak de kinderen, en ik kon natuurlijk niet zomaar toezien: een schending van artikel 19 van de conventie voor de rechten van het kind. Dus wat moest ik doen? Hen zeggen: "Stop! Je mag geen kinderen slaan! Dat is slecht!" Nee, dat gaat niet als rijke blanke hier... Misschien beginnen ze dan ook met neo-kolonialistische verwijten. Aha, als ik nu eens subtiel met hen een NVC oefening doe... Zodoende heb ik toch mijn boodschap kunnen brengen. CNV klinkt dan als: "Als ik zie dat kinderen worden geslagen, voel ik me bezorgd omdat ik het welzijn van kinderen belangrijk vind. Wil je proberen om de volgende keer met hen te praten in plaats van hen te slaan?" Ik weet niet of ze de boodschap goed begrepen hebben, maar heb hen wel gezegd dat ik nooit kinderen sla omdat ik geweldloosheid belangrijk vindt. (2 Comments |Comment on this)
Saturday, July 26th, 2008
6:10 pm	Slavernij... Het werk bij Action Social verloopt goed. De voorbereidingen voor een CNV-sessie met kinderen en jongeren is bijna afgerond. Het was allesbehalve simpel om CNV te versimpelen, maar we zullen zien wat het volgende week wordt. Voor de rest kan ik veel spelen met de kinderen van het CELOE, en er is ook een bibliotheek om rustig wat te lezen of kinderen te helpen met Engels, rekenen,... En vanochtend heb ik nog deelgenomen aan een sensibilisatiesessie over AIDS. Deze namiddag heb ik Centre Songhai bezocht: een domein van 15ha, waar ze aan duurzame en geintegreerde landbouw doen. Alles werkt hier met gesloten kringlopen, en ze zijn voledig zelfvoorzienend. Helaas houden ze hier ook dieren gevangen: ze kweken vissen, kippen, varkens,... Vorige week bezocht ik een museum over slavernij en de slavenhandel. Welnu, ik denk dat wat we met de dieren doen een vorm van dierenslavernij is. Vanuit moreel oogpunt zie ik geen verschil met de slavernij van de 19de eeuw. Hoewel ik hier in Afrika sterk geconfronteerd wordt met de problematiek van mensenrechten (kindslaven, kinderrechten, vrouwenrechten, recht op gezinsplanning,...) zou ik toch graag meer aandacht voor dierenrechten willen zien. Wordt alleszins vervolgd... Ik ga ervandoor, want ik heb weer last van duizeligheid (komt door die malariapilletjes) (2 Comments |Comment on this)
Saturday, July 19th, 2008
3:21 pm	enkele statistiekjes Hier enkele statistiekjes ivm problemen waar ik in Benin mee in contact kom... Cijfers over bevolking en seksuele en reproductieve gezondheid 4,1% van bevolking heeft HIV/AIDS Bevolkingsgroei van Benin: 3,25%: een verdubbeling in 22 jaar (van 8 nu naar 16 miljoen inwoners in 2030) 13% van vrouwen (15-49 jaar) zijn besneden (genitale mutilatie); een gruwelijke praktijk die dodelijk is. 1 op 4 meisjes onder 18 jaar is getrouwd, vaak onder dwang 93% van vrouwen (15-49j) gebruiken geen moderne contraceptiva 21,5% van 15-19 jarige meisjes (en 1/3 van 18 jarigen) is moeder of zwanger 15,5% van geboortes volgden minder dan 24 maanden op vorige geboorte (vroegtijdige of snel op elkaar volgende zwangerschappen is niet goed voor gezondheid van de vrouw) 160 op de 1000 kinderen onder de 5 jaar stefrt 498 op de 100.000 vrouwen overlijden bij hun bevalling 48% van bevolking is jonger dan 15 jaar, 13% van die jongeren is wees. Het UNFPA en vele locale NGO's (ABPF, Action Sociale,...) proberen deze cijfers te laten dalen. Vrouwen- en kinderrechten worden hier gekoppeld aan bevolkingsproblemen. Erg boeiend... Nog enkele frappante cijfers: 8 op 10 huishoudens gooien hun afval op de weg of in de natuur. 9 op 10 Beninezen werken in informele sector (2 Comments |Comment on this)
3:19 pm	File in Afrika Files hebben een nieuwe betekenis gekregen, hier in Benin. We weten ondertussen al dat diegene die in Belgie zit te klagen over fijnstof, eens naar Cotonou moet komen. Het niveau fijnstof is hier denk ik 1.000.000 ppm (deeltjes per miljoen). Nu weet ik waarom de lucht blauw ziet... Of ben je bezorgd over de verkeersveiligheid? Welnu: vele motorrijders zijn analfabeet en kennen niets van verkeersregels. Hier rijdt niemand met een fiets (want dat is te gevaarlijk), en de motorrijders dragen geen helm (deze blanke yobo is de enige uitzondering). Ook een autogordel hebben ze hier nog niet uitgevonden. Maar goed: gisteren weer wat meegemaakt. Dit is de situatie: ik zit in een taxi van Porto Novo naar Cotonou. Je weet wel: met 7 in een wagen (drie van voor, vier op achterbank). Ik zit op de plaats waar normaal gesproken de handrem zou moeten zijn, dus ik voel me erg veilig dat die er niet is (anders zou m'n gat pijn doen!) Dat tot daar aan toe, maar ik zit dus in een auto-zou-ik-het-niet-durven-noemen-ding dat zijn plaats in het guiness book of records heeft verdient: het oudste en meest veroeste ding op 4 wielen dat nog bolt. Het dashboard is bv half verwijderd, en wat ervan overblijft hangt zowat te flapperen. Contactsleutel is niet nodig: gewoon de electriciteitsdraadjes tegen elkaar houden en de motor (als bij wonder) schiet in gang. Voor de rest hangt alles te rammelen wat er te rammelen valt aan een auto (en dat is dan ook echt alles), en de romp onder mijn voeten is beetje weggeroest, dus ik zie de grond onder de auto. Dat tot daar aan toe. Op weg naar Cotonou viel twee keer de motor stil. Maar onze chaufeur nam zijn moersleutel, deed de motorkap open, een paar meppen en... ça marche! Goed... dat tot daar aan toe... Maar dan... File! Zoals ik al zei hebben files voor mij sinds gisteren een nieuwe betekenis gekregen: iedereen zit tegen elkaar te drummen (letterlijk botsen), dus chaos alom. Gelukkig heeft de spitsvondige Afrikaan de oplossing voor het fileprobleem gevonden: ga gewoon van de rijbaan, en rij door en over alles waar je door of over geraakt. En ook daar waar je niet door geraakt ga je gewoon door! Slijk? Geen probleem! Een gracht! daar geraken we over (hoewel ik nog steeds niet begrijp hoe onze chauffeur dat voor elkaar gespeeld heeft). Plassen? "Sans problème, yobo!" Tot... Aiii!!! Een hele grote diepe plas recht voor ons. Een terreinwagen sukkelt er met moeite door. Terugkeren gaat niet, want achter u is de weg... eum... het 'moeras' propvol autos die nog harder staan te drummen. Hoffelijkheid en geweldloze communicatie kennen ze hier niet (die dame op de achterbank kan roepen hoor!) Naast ons een vrachtwagen die met zijn uitlaat een dichte blauwe rookwolk recht in onze auto blaast. Bijna moesten we ons 'ding' evacueren om niet te stikken (en dat meen ik). Goed dan... onze beurt... (chaufeur zet motor een beetje harder)... recht de plas in... gaat goed zo... of... niet goed... (motor harder) het lukt... het lukt niet... (motor nog harder)... we halen het.... niet (motor nu zo hard, dat het vreemde geluiden maakt)... we gaan vooruit...(ondertussen stroomt het water in de auto)... staan terug stil ... (motor zo hard dat dashboard-overblijfselen stevig beginnen te rammelen) ... en (en ik denk dat de motor zo meteen gaat ontploffen)... en...... we... halen ... het... nog... niet.... WEL!!!! Ik weet niet tot welke religie de 6 overige inzittenden behoorden, maar ik heb me onmiddellijk bekeerd. Een waar mirakel om met dit veroeste ding waar de deuren bijna afvallen door dergelijk modderig gebied te ploeteren. Ik moet er wel nog bijzeggen dat ik nog nooit zo goedkoop heb gereisd: voor een halve euro van Porto Novo naar Cotonou... Vandaag zit ik een dagje in Cotonou, omdat hier een conferentie-debat van het ReBAJ/PF en het UNFPA plaatsvindt. Dit is denk ik de laatste activiteit mbt reproductieve gezondheid die ik samen met die mensen hier doe. Daarnaast blijf ik nog alleen verder de mensen sensibiliseren aan de hand van mijn enquete. Dat loopt zeer gesmeerd, en ik heb zodoende al een aantal goede discussies over het probleem van ongewenste, vroegtijdige en snel op elkaar volgende zwangerschappen uitgelokt. Straks ga ik terug naar Porto Novo. Daar valt het ook heel goed mee. Supervriendelijke en gedienstige mensen van het (grote) gastgezin, een iets luxueuzer huis (behalve dan het toilet), een iets rustiger en properder omgeving dan Cotonou, en mijn activiteiten bij Action Sociale beginnen ook vorm te krijgen. Gisteren heb ik een presentatie geweldloze communicatie (CNV) gegeven voor de begeleiders van het opvangcentrum, en de komende twee weken zullen ik en Sandrine (een Franse vrijwilligster) samen met de OEV's (Orphelins et autres Enfants Vulnerables) vanalles doen rond CNV. (2 Comments |Comment on this)
Monday, July 14th, 2008
12:05 pm	Yobo "Yobo Yobo bonsoir, ca va bien, merci" Overal waar ik kom zingen de kinderen dat liedje. Yobo (of zoiets) betekend blanke. Wegens typisch Afrikaanse toestanden zal de geweldloze communicatie bij het CEO moeten wachten tot begin augustus. Extra moeilijkheid is dat de meeste van die kinderen van het CEO geen Frans spreken, dus een activiteit met hen zal niet gaan. Geen nood, want vandaag vertrek ik naar Porto Novo in de hoop daar met bv. weeskinderen iets rond geweldloze communicatie te kunnen doen. De sensibilisaties ivm "planification familliale et sante de la reduction" zitten er ook voorlopig op. Met 23 animatoren waren we gisteren op het strand aan het zingen, een beetje dansen, en daarna de mensen aanspreken en met hen wat discussieren over ongewenste zwangerschappen enzo. Maar ik geef het nog niet op... Ik heb zonet een idee bedacht: ik ga mensen op straat vragen stellen ivm ongewenste zwangerschappen en de problemen van de bevolkingsgroei, vrouwendiscriminatie, abortussen, seksuele overdraagbare aandoeningen, vroegtijdige zwangerschappen enz. Aan de hand van een soort enquete kan ik zodoende op m'n eentje de mensen hier sensibiliseren. Want als westerling die weinig Frans spreekt aan sensibilisatie doen, dat is nog niet zo simpel. En met die enquete kan ik tevens proberen een zicht te krijgen op het aantal ongewenste zwangerschappen (hoewel ik besef dat dat bijzonder moeilijk te meten is). Voor de rest heb ik een hoop ideeen en materiaal verzameld om wat te schrijven over de problemen van Afrika (in het bijzonder Cotonou) en mijn bezigheden hier. (2 Comments |Comment on this)
Saturday, July 12th, 2008
1:09 pm	En dan het mooiere Afrika... Eergisteren naar Come, om daar enkele activiteiten van het UNFPA, het bevolkingsfonds van de VN, bij te wonen. Donderdagnamiddag was er in het College van Come een sensibilisatie-activiteit voor jongeren, en Miss Benin was ook van de partij. gisteren was dan het grotere werk, de viering van de wereldbevolkingsdag. Bij de Burgemeester van Come vond de manifestatie plaats, een groot podium, veel volk, en vele notabelen en hooggeplaatste figuren die kwamen spreken over het onderwerp van de dag: "La Planification Familliale, c'est un droit". Gastsprekers waren de vertegenwoordiger van het UNFPA, de burgemeester van Come, de minister van ontwikkeling, de koning (gekleed in een indrukwekkend gewaad vol sierraden) van ik weet niet meer welk gebied, en Miss Benin. Ook mensen van UNAIDS en UNICEF waren aanwezig, en natuurlijk ook het ABPF. De lezingen werden afgewisseld door toneeltjes opgevoerd door jongeren, en optredens van muzikanten. Daarnaast voorzagen we nog enkele stands met rapporten van het UNFPA, veel lectuur over reproductieve gezondheid, en natuurlijk ook vele voorbehoedsmiddelen. Het was een fantastisch evenement, en ik ben blij om eens mensen van het UNFPA te ontmoeten. Vooral de integratie van de verschillende problemen spreekt me erg aan: vrouwenrechten, reproductieve gezondheid, AIDS, demografische problemen, vroegtijdige en ongewenste zwangerschappen,... Morgen ga ik nog deelnemen aan een sensibilisatie van het UNFPA op het strand van Cotonou, maar om me nog wat nuttiger te maken en om me wat voor te bereiden, ben ik op mijn eentje ook begonnen met voorlichting aan mensen op straat en het verkopen van condooms. Ik heb een mooie t-shirt van het UNFPA gekregen, dus ik voel me perfect in form. Normaal zou ik gisteren terugkeren naar Cotonou. Maar... ik kom donderdagavond aan bij het gastgezin die een beetje buiten het centrum wonen, in rustig, ruraal gebied. Prachtig dat dat daar was!!! Dit is het Afrika waar ik van hou. Werkelijk het tegengestelde van Cotonou: natuur, velden, meertjes, rust, zuivere lucht (ik durf terug te ademen!), mooie vogels en vlinders, 'snachts schitterende vuurvliegjes, een heldere sterrenhemel... Donderdagavond ging ik een wandelingetje maken. En in tegenstelling tot Cotonou zijn de mensen in Come heel vriendelijk en gastvrij. Ik kon zomaar op visite bij vreemden, onderweg wat praten met de locale bevolking, enkelen mensen die met mij spontaan gingen meewandelen. Hier heb je tenminste echt contact met de lokale bevolking. Ik heb nog nooit zo goed met Afrikanen kunnen praten als hier. En dan het leukste: ik kom daar een tiental jongeren tegen, die op een klein grasveldje aan het voetballen zijn. Voor ik naar Afrika vertrok verwachte ik reeds dat ik eens met jongeren ginder ga voetballen (hoewel ik anders nooit voetbal). En ja hoor, ik heb me geamuseerd. De stand was 2-2 gelijkspel, maar ik heb toch (per toeval) een goal gemaakt. Ik vertelde hen dat ik karate beoefen, dus... heb ik die jongeren wat karatelessen gegeven. 's Ochtens om 7 uur, bij opgaande zon samen karate doen in zulk een prachtige omgeving... Vandaar dat ik besloot om een dag extra in Come te blijven. Helaas moest ik vandaag terug naar die allerlelijkste stad Cotonou. Reizen is hier trouwens wel eenvoudig. Wegens totaal gebrek aan openbaar vervoer zijn de mensen aangewezen op taxis. Binnen de minuut kom je een taxi naar Cotonou tegen, en dat voor slechts 1000 FCFA. Nadeel is wel... dat je met zeven volwassenen en twee kinderen in een wagen zit gewrongen. Het heeft zo zijn charmes, deze versie van carpoolen... En ik denk dat het tamelijk milieuvriendelijk is om zo te reizen. Dus hier zit ik terug in die vuile stad vol afval, lawaai en stank. Maar ik weet nu dat Afrika ook zijn prachtige, idyllische kantjes heeft. Ik heb terug energie om de komende vier weken me nog stevig in te zetten voor dit bijzondere Afrika. Alles verloopt naar wens. (1 Comment |Comment on this)
Wednesday, July 9th, 2008
8:43 pm	Cotonou en het ReBAJ/PD Gisteren heb ik een grote wandeling door Cotonou gemaakt, om foto's te nemen, zodat ik na mijn Afrika reis wat kan schrijven over de tragische geschiedenis van deze stad. Cotonou betekent 'monding van de rivier van de dood' in het Fons, en ik vind dat die naam boekdelen spreekt. Er hangt hier iets van de dood over deze stad. Officieel wonen hier iets minder dan 800.000 mensen, maar officieus ligt dat aantal waarschijnlijk op 1,2 miljoen. Met mijn gsm kan ik veel undercover fotos nemen, want vaak hebben de mensen niet graag dat je van iets een foto neemt. Dus dan doe ik alsof ik aan het bellen ben (iedereen belt hier met gsm, dus dat valt niet zo op), en ondertussen... klik! ("verdorie, mn vinger voor de lens!") Zo heb ik fotos kunnen maken van de fetish markt in Dantokpa, de ergste plaats die ik ooit in mijn leven bezocht heb. Honderden dode dieren, roofvogels, apenschedels, apenpoten, geroosterde reptielen,... en dat wordt allemaal verkocht als bijgeloof-fetishen. Een van die verkopers had toch wel gezien dat ik foto nam van die fetishen (waardoor hun toverkracht verdwijnt ofzoiets), dus ik snel wegwezen. Heb me ook eens voorgesteld als geinteresseerde klant, om meer te weten te komen van wat dat zoal te betekenen heeft. Er was een voorwerp gemaakt van steen met daarrond behoorlijk wat 'dierlijke producten' rondgewikkeld. Je moet dat onder uw hoofdkussen leggen bij het slapengaan, en dan kun je in uw dromen communiceren met weetikveel wie. Ik ben gewoon weggegaan, want de stank van al die karkassen en rottende vogels, dat was niet om aan te zien. Combineer dat met de stank van de uitlaatgassen (omdat de kpayo, de illegaal verhandelde olie vanuit buurland Nigeria van onzuivere kwaliteit is...) en de stank van de open riolering... Dantokpa is verschrikkelijk. Die hitte, die drukte, dat lawaai van toeters en roepende mensen, die stank van uitlaat, en al die dode dieren allemaal gedood om als fetish te verkopen. En dan die bedelaars. Ik weet ondertussen dat de sociale zekerheid hier in Benin niet al te veel voorsteld. Er is een tropische ziekte waardoor lichaamsdelen afrotten. Dus veel bedelaars zijn ernstig gehandicapt, en ze hebben geen of veel te weinig toegang tot gezondheidszorg. Dus ook al raden de toeristische gidsen het af, ik kon niet anders dan die mensen wat geld geven. Ik besloot tien bedelaars te zoeken, en ze elk 1000 FCFA te geven. Niet veel voor mij, maar voor een Beninees behoorlijk wat. De moeilijkheid: proberen als westerling ongezien de bedelaars iets te geven. De eerste vijf lukten goed: subtiel voorbijwandelen, blokje rondgaan, terugdraaien en dan snel zonder een woord te zeggen ze iets toestoppen. Helaas, bij de zesde een kleine inschattingsfout: er liepen kinderen in de buurt. (Maar ja, dat loopt daar vol kinderen) Zoals ik vreesde stormen die naar mij af, en van zodra er meer dan 3 mensen rondom mij staan weet de rest wel hoe laat het is. Ik zag het gelukkig snel aankomen: ze beginnen elkaar weg te duwen om iets van mij te ontvangen. Niet dat ze naar mij gewelddadig werden (want dat durven ze niet snel), maar wel naar elkaar toe, en dat heb ik niet graag. Jammer, ik had hen willen helpen en geld geven, maar als ik zie dat ze elkaar dreigen te slaan, dan ben ik maar snel weggegaan. "Niet omkijken Stijn, zigzag, verschans je achter die massa..." Je moet als westerling erg op je hoede zijn in Dantokpa. Wat je hier ziet is gewoon geschift, knettergek, onvoorstelbaar. Met zijn 20 hectaren is Dantokpa trouwens de grootste markt van West-Afrika. Dagelijks wordt er voor zowat 1,5 miljoen euro verhandeld. Vandaag was het ook leuk, met het ReBAJ/PD (Réseau Béninois des Adolescents et Jeunes en Population et Development) hebben we de activiteiten voor de komende dagen voorbereid. Vrijdag is het dus wereldbevolkingsdag, dus sensibilisatie, conferenties, mensen van het UNFPA ontmoeten: ik heb er zin in. (2 Comments |Comment on this)
Monday, July 7th, 2008
6:22 pm	CNV rocks Afrika! Na een paar dagen wat rustiger aan begint het echte werk nu echt. Hoewel, rustig... Cotonou is allesbehalve rustig, en ik heb tijdens het weekend iets meer van het binnenland van Benin verkend, omdat Canadeze verplegers een stage gaan doen in Abomey en Cove. Ik kon gratis met hun busje meerijden om die gastgezinnen te bezoeken, maar het was een vermoeiende lange rit, want op Afrikaanse wegen, daar kom je wat tegen... Vrachtwagens in panne (of gewoon omgekanteld en verlaten, want de chauffeur moet wegvluchten omdat de locale bevolking altijd razend kwaad is als er zo'n ongeluk gebeurt), urenlang wachten, druk verkeer... Ik blijf erbij: "rare jongens, die Afrikanen..." Maar goed, ik ben dus begonnen met een eerste presentatie over geweldloze communicatie (Communication Non Violente, CNV). Gisteren voor mijn gastgezin en de Canadezen (om wat te oefenen), vanochtend voor de begeleiders van de Carrefour d'Ecoute et d'Orientation (CEO), het opvangcentrum voor kinderen in moeilijke situaties. Het plan voor de komende maand ligt nu ongeveer vast. Hopelijk lukt alles. Woensdag bereiden we met het ABPF nog een sensibilisatieactie voor: komende zondag zouden we dan opnieuw naar het strand van Cotonou gaan om de mensen iets te vertellen over seksuele en reproductieve gezondheid, en om condooms te verkopen. Donderdag en vrijdag ga ik naar Comé (het zuid-westen van Benin), om daar ook met het ABPF aan sensibilisatie te doen, en vrijdag 11 juli is het wereldbevolkingsdag, dus het ABPF, het UNFPA en andere organisaties organiseren dan een evenement in Comé. Zaterdag ga ik meer kennismaken met de mishandelde en delinquente kinderen van het CEO, en maandag zal ik aan de begeleiders een tweede presentatie geweldloze communicatie geven. Ik heb ondertussen ook iets voor die kinderen van het CEO voorbereid: een sensibilisatie ivm drugverslaving (nog een probleem-topic waarin ik me wil verdiepen), gepresenteerd op CNV-wijze. Met een 'CNV-dans' hoop ik ook dat die kinderen bv een concrete conflictsituatie beter leren beheren. Meer wil ik nog niet verklappen, want het is nog niet zeker of het me gaat lukken. In ieder geval zijn de begeleiders van het CEO enthousiast over m'n voorstel, dus we zullen zien... Komende dinsdag vertrek ik dan voor een paar weken naar de NGO Action Sociale in Porto Novo (het zuid-oosten van Benin). Daar hoop ik ook me te kunnen bezighouden met CNV (en de drugsproblematiek) voor die wees- en AIDS-kinderen. Eind juli of begin augustus keer ik dan terug naar het CEO hier in Cotonou om die CNV-dans met die kinderen te proberen. Ik hoop dat daartegen m'n frans nog een beetje verbeterd is... Als dat allemaal lukt, dan mag ik niet klagen... (2 Comments |Comment on this)
Thursday, July 3rd, 2008
5:28 pm	Ik begin in te zien wat deze stad Cotonou is... M'n voordracht Geweldloze Communicatie heb ik voorbereid. Echt niet simpel, in het Frans... Straks geef ik de presentatie voor mijn gastgezin, waar nu ook vele canadezen logeren. En één van de volgende dagen hopelijk voor het CEO. Voor de rest gaat het leventje hier gewoon verder. Eergisteren werd onze kleine Daniel (Danny) 2 jaar. Plots begint hij "Ti" te roepen. Ik heb sterke vermoedens dat dat mijn naam moet voorstellen, want hij wil met mij spelen. Loopt hij daar in zijn blootje achter de bal, met grote motorhelm op z'n hoofd... Maar hij maakt het ook soms knap lastig (vuil), want vaak doet hij zijn behoeften voor de TV, of in de gang... Euhm... wat is het woord pampers in het Frans? Benoit (een van de Canadezen) heeft een cameleon gekocht (voor 1000 CFCA, dus iets meer dan een Euro). Hij heeft dat gekocht op de 'fetish' markt in Dantokpa: die gruwelijke plek (herinner u de kindslaafjes die er rondlopen...). In een uithoek van die markt worden allerlei fetishen verkocht: vogelpoten, koppen van honden, apen, krokodillen, uitgedroogde (verbrande) kameleons op een spies,... Niets voor een dierenrechtenactivist! En het is louter cultureel fetish-gedoe, nog geeneens bush meat. Moeten daarom apen uitsterven? Omdat mensen bijgelovig zijn en denken dat ze met een apenkop magische krachten krijgen? Dus eigenlijk heeft Benoit het leven van die ene kameleon gered. Toch voor een paar dagen, want wat moeten we er nu mee doen? Hoe verzorg je een kameleon? Wat eet dat beest? Maar die markt in Dantokpa... echt gruwelijk! Alleen als westerling door die drukke markt wandelen: alle toerististische gidsen raden het af als je het niet gewend bent... Daarom ging ik er alleen naartoe... Wil je u eens lekker 'geviseerd' voelen? Dan is dit de place to be Ik besloot er eens m'n geld wisselen, en ja hoor: meneer gaf 9 briefjes van 1000 FCFA in plaats van 10. Maar ni mé mij hé! Moet ik in Franse geweldloze communicatiestijl uitleggen dat het niet juist is... Waarom werd m'n vermoeden bevestigd? En dan die bedelaars. Het vraagt een subtiele aanpak om hen geld te geven zonder dat de rest het ziet en zonder dat uw geld gepikt wordt. Ook bij het ontbijt overvalt me soms de tragiek van deze wereld. Op de TV-journaal is een debat over kinderhandel. Volgens het ministerie van Sociale Zaken is Benin de draaischijf van kinderhandel. Ouders verkopen hun kinderen voor iets meer dan 10.000 FCFA, om in een ander gezin te gaan werken, als slaaf. Vaak worden die kinderen dan verderverkocht. In Nigeria bv. zitten naar schatting 6000 Beninese kinderen harde slavenarbeid te verrichten in steengroeven en plantages. Ook worden er kinderen verhandelt naar cacao- en suikerplantages in de Ivoorkust, Kameroen,... Cacao... Wegens importheffingen kunnen de Afrikanen dat product niet zelf verwerken en verkopen naar de Europese markt. Onverwerkte grondstoffen (pure cacao) daarentegen geraakt hier wel binnen. Gevolg: werkloosheid in Afrika, en in Europa verwerken multinationals die cacao tot chocopasta en chocolade. Die chocolade en chocopasta worden dan verkocht, en met grote vrachtschepen... ook naar Cotonou. Dus als ontbijt eet ik in Belgie verwerkte chocoladepasta en confituur. En Frans stokbrood (van goedkoop graan van gesubsidieerde Europese boeren). En het melkpoeder (ijskast hebben ze hier niet...)? Van gesubsidieerde Nederlandse boeren. Afrika heeft zijn markten opengegooid voor gesubsidieerde Europese producten, met als gevolg dat Afrikaanse boeren in de problemen komen en naar de stad trekken om daar werk te zoeken. Dat is globalisering in Afrika. Waar werden trouwens die vrijhandelsakkoorden tussen de EU en de Afrikaanse landen getekend? Juist: in Cotonou! Ik heb het luxueuze gebouw gezien (vlak bij het presidentieel paleis) waar de Cotonou-akkoorden werden gesloten. Toch wel straf als je ziet hoe de wereld draait... Alleen de rijke multinationals worden er beter van. En die chocolade? Misschien kleeft daar wel het bloed van Beninese kinderen aan! Het is vreemd om dat hier op tafel te zien staan wanneer er op de TV een discussie is over kinderhandel. Opnieuw regelrechte provocatie! Belgische chocolade op een Beninese ontbijttafel... het is niet zo onschuldig als het lijkt. Denk maar niet dat de slavernij van de 19de eeuw is afgeschaft. Ik las zonet over de ontstaansgeschiedenis van deze stad Cotonou. Om een lang verhaal kort te houden: in de 19de eeuw was Benin de bakermat van de slavenhandel richting Amerika, omdat de toenmalige koning zich zo kon verrijken. Toen abolitionistische schepen rond de havenstad Ouidah gingen patroeuilleren om de slavenhandel lam te leggen, besloot de toenmalige koning om in de plaats Cotonou te gebruiken. Zo is Cotonou gegroeid. En nu groeit het nog steeds omdat bv. vele landloze ontredderde boeren naar hier vluchten. En hier vinden ze geen werk, of een jobke als zemibestuurder (die gevaarlijke motortaxis). Met van die gele t-shirts aan kun je er niet naast kijken: wandel je langs de straat, dan verzamelen ze als muggen rondom u en vragen om u mee te nemen, ookal moet je maar een paar straten verder zijn. De benzine is te goedkoop, dus het krioelt hier van die voorbijrijdende vervuilende motos. Ongeveer 35.000 zemis rijden er in Cotonou. Vanwaar komt die blauwe mist die constant boven Cotonou hangt? Hoe komt het dat ik elke avond onder de douche zo vuil ben? Dat is geen stof, dat is roet! En toeteren dat die gasten kunnen. En ze lappen verkeersregels aan hun laars... De straat oversteken is gevaarlijk. Hoffelijkheid in het verkeer??? Ik heb mijn best gedaan om proberen een fiets te huren, maar dat lukt niet, en iedereen raadt het me af wegens te onveilig. In drie weken tijd heb ik hier slechts drie fietsers gezien! Geen openbaar vervoer, wel duizenden motos en afgedankte autos (zo van die toestellen zonder motorkap of voorruit). Dus ik moet wel een zemi nemen om me te verplaatsen. Niemand draagt hier een veiligheidshelm, behalve ik, en telkens moet ik de zemibestuurder vragen om niet te snel te rijden. Ik houd hier vaak m'n hart vast en heb hier al ongelukken gezien... Maar als je weet hoe Cotonou ontstaan is, wat hier gebeurt is, wat de marxistisch-leninistische revolutie hier betekend heeft,... dan begrijp je misschien iets meer van deze vorm van... tja... een soort "death wish" van de mensen hier. Het mag duidelijk zijn: deze stad, dit deel van Afrika... is lelijk! (2 Comments |Comment on this)
Monday, June 30th, 2008
2:54 pm	doel bereikt voor ik naar Afrika vertrok was mijn doel om hier aan sensibilisatie te doen ivm het probleem van ongewenste zwangerschappen. Na veel studeren en Frans leren is het me gisteren dan eindelijk gelukt: met een 7-tal jongeren van het CSEAJ zijn we naar het strand van Akpakpa geweest, om daar "une seance de sensibilisation" te houden: mensen (vooral jonge koppels) aanspreken over het probleem van ongewenste zwangerschappen en IST's (Infections Sexuellement Transmissible) en het belang veilig vrijen. Dus ik heb condooms verkocht op een strand in Afrika. Dat is wel speciaal voor mij, en boeiend om eens mee te maken... Blij dat dat toch al gelukt is... De komende twee weken zal ik me focussen op de geweldloze communicatie, bij het CEO van le Service de la Charité pour le Développement Intégral de l'Homme (SCDIH Caritas). En de drie laatste weken zal ik naar het weeshuis in Porto Novo gaan, om daar AIDS-kinderen te helpen. Als dat allemaal lukt... (2 Comments |Comment on this)
Sunday, June 29th, 2008
10:23 am	Action Sociale en het CELOE Wegens het feit dat de stroom hier vaak uitvalt en de computers onbetrouwbaar zijn, wil ik het voortaan kort houden. Internetten in afrika is iets voor koelbloedige mensen... Gisteren ben ik naar Porto Novo geweest (met zes in een kleine taxi, want openbaar vervoer kennen ze hier niet), om daar een bezoek te brengen bij Action Sociale (AS) en het bijhorende CELOE (alweer een afkorting, dat staat voor Centre d'appui a l'Education et aux Loisirs des Orphelins et Enfants Vulnérables). Het is een centrum waar weeskinderen en HIV/AIDS-kinderen worden opgevangen. Misschien ga ik daar in Juli werken, want er begint zich stilaan een plan te ontvouwen. Er zijn dus verschillende kandidaten: het SCDIH (met het CEO) en het ABPF (met het SCEAJ) in Cotonou, en ook het ABPF en het AS (met het CELOE) in Porto Novo. Wat het SCDIH betreft, daar hoop ik te werken bij het opvangcentrum voor kinderen in moeilijke situaties; het CEO (Carrefour d'Ecoute et d'Orientation). Ik hoop te werken rond twee onderwerpen: 1) reproductieve gezondheid (mijn kennis van het ABPF verder uitbuiten...) 2) drugs Momenteel bereid ik me dus voor op het drugsprobleem, en ik hoop het SCDIH daarmee te kunnen helpen, want veel informatie over drugs hebben ze daar niet. Afgelopen donderdag was het trouwens de werelddag van de strijd tegen drugs, en Brice van SYTO probeert enkele dossiers ivm drugs te verzamelen. Maar ik heb nog een troef die ik hoop uit te spelen, en het CEO is daar denk ik een geschikt (lees: moeilijk en uitdagend) oefenterrein voor: la Communication Non Violente. We zullen zien wat het wordt, maar ik geniet wel van dat vergaderen (Assemblée General van het réseau NAYA,...), onderhandelen en het voorstellen en bespreken van de onderwerpen enzo... En voor de rest geniet ik van het spelen met Prunnele en Daniel, en ik geef wat karatelessen aan Line-cee (de oudste dochter van het gastgezin). Het dak van ons huis is een ideale plek om 's avonds bij zonsondergang karate te trainen. De electriciteit viel gelukkig deze keer niet uit... (2 Comments |Comment on this)
Monday, June 23rd, 2008
1:27 pm	Het SCDIH. Mission: impossible Zoals verwacht is Benin een uitdaging die moeilijker is dan mijn doctoraat. Gisteren ben ik naar de maandelijkse reunie van de 'pair educateurs' van het CSEAJ geweest. Echt veel zal ik niet doen bij het CSEAJ, maar er zijn toch enkele activiteiten waar ik naar uit kijk. De eerste is komende zondag: op het strand van Cotonou gaan we mensen sensibiliseren ivm de problematiek van ongewenste zwangerschappen. Als ik daar aan kan deelnemen, zal ik zeer tevreden zijn, dus nu ben ik volop de lectuur ivm 'grosseses non desirée' aan het bestuderen, want om een voor mij gans nieuw onderwerp beginnen uit te leggen in het Frans... En nog wel in een vreemde cultuur... Als dat geen uitdaging om van te smullen is. Begin juli zijn er nog enkele activiteiten, en ook 11 juli, op de wereldbevolkingsdag. Daarnaast ben ik vandaag ook met Brice van SYTO naar het SCDIH Caritas geweest: Services de la Carité pour le Développement Intégral de l'Homme. Het SCDIH heeft verschillende centra in Benin, en eentje daarvan is het CEO: Carrefour d'Ecoute et d'Orientation des enfants en situations difficile. Daar wacht me ook nog een indrukwekkende uitdaging. De mensen van het SCDIH willen meer aan sensibilisatie doen rond drugs. Dus ik ga het drugprobleem in Benin moeten bestuderen... En daarnaast heb ik voorgesteld om ook tevens sensibilisatie te doen rond seksuele en reproductieve gezondheid. Maar het SCDIH is van katholieke origine, dus enkele onderwerpen liggen hier wel gevoelig. Zo is de katholieke kerk, en zeker in Afrika, nog steeds gekant tegen het gebruik van condooms... En begin maar eens aan die 'probleemjongeren' (sommigen komen uit de gevangenis) en straatkinderen de problematiek rond seksuele gezondheid te vertellen zonder dat ze dat in het belachelijke trekken. Ik heb geen (of toch erg weinig) ervaring in onderwijs en sensibilisatie naar jongeren toe, laat staan jongeren van een andere cultuur, laat staan probleemjongeren. De komende weken ga ik de verschilende projecten van het SCDIH bezoeken. Zo zal ik waarschijnlijk terugkeren naar die gruwelijke markt van Dantokpa, waar vele kinderen door hun bazen gedwongen worden om vanalles te verkopen en waar die kinderen handelen in oud ijzer. Ze stelen overal stukken ijzer, verkopen dat aan hun bazen die dat dan verder verhandelen naar... China. Let wel: die kinderen zijn uitgeput (mogen niet rusten van hun 'toezichters') en werken zonder bescherming (zonder handschoenen), waardoor ze allerlei ziektes oplopen. Dus je ziet: niets is simpel hier in Afrika... Maar zelfs al kan ik hier niet echt veel nuttigs bijdragen, toch ben ik in ieder geval een tevreden mens, want ik heb toch mijn best gedaan, ik heb veel Frans bijgeleerd, ik ben eens in Afrika geweest, ik ben getuige van bizarre en verschrikkelijke toestanden, ik heb malaria overwonnen, en ik leer veel van de Beninese cultuur en van de plaatselijke NGO's en problematieken: drugs, ongewenste en vroegtijdige zwangerschappen, AIDS, SOA's, verwaarloosde en eenzame bejaarden, kinderarbeid, kinderhandel, vrouwendiscriminatie,... Dit is niet "Missie: moeilijk", dit is "Missie: onmogelijk". Missie: moeilijk lukt me zo... (2 Comments |Comment on this)
Thursday, June 19th, 2008
5:45 pm	resultat négative (korte malaria-update) Goed nieuws van het controleonderzoek: bloedanalyse was negatief, dus alle malariaparasieten verdwenen: "Vous êtes completement gueri." Dat moeten we vieren...met een frisse kokosnoot! (1 Comment |Comment on this)
10:40 am	Smoutebollen in Afrika Het ziet er hetzelfde uit... de smaak is ook identiek (voor zover ik me kan herinneren)... Een lokaal gerecht Boko (ofzoiets met o's), maar ik denk dat het jawel... smoutebollen zijn! M'n favoriete hap op de Vlaamse kermis... Hmmm... jeugdsentiment, dat krijg ik hier als ontbijt! Dan kan de dag niet meer stuk! Ik heb een nieuw leuk werkje in de keuken. Victoire vindt het te vermoeiend, maar ik vind het ideaal om eens stevig te zweten: het vermalen van de manioc. Je weet wel, op traditionele wijze met zo'n grote houten stamper in zo'n grote houten kom... In de namiddag ben ik met Brice en Didier van SYTO naar Les Petites Soeurs des Pauvres geweest. SYTO heeft die zusters een paar rolstoelen geschonken, want die zusters hebben daar een rusthuis voor eenzame bejaarden. Per taxi rijden we ongeveer een uurtje hobbeldebobbel naar dat rusthuis. In Belgie rijden ze met terreinwagens op verharde wegen in de stad, in Benin rijden ze met gewone wagens door diepe plassen en modderpoelen. Bijna zaten we vast. En dan... wat een opluchting: boordevol tropisch groen, een zuivere lucht (ik durf terug in te ademen), en... stilte! Geen getoeter meer van die zemizjans, geen rookpluimen. Een heel rustig rusthuis. De oudjes en de zusters zijn blij met het geschenk, en we krijgen een kleine rondleiding. In die rust kan ik eventjes mij batterijen terug opladen Terug in de helse stad ga ik meteen naar een straatstalletje voor... cocos! Mijn favoriete vieruurtje. Een dame met groot machettemes kapt behendig in de cocosnoot. Mjamjam, een goede verfrissing. (2 Comments |Comment on this)
Tuesday, June 17th, 2008
3:50 pm	Het CSEAJ Het NAYA-projectvoorstel is af. Ik heb dan toch al een ietsje nuttig kunnen doen, maar het is niet eenvoudig om me hier als vrijwilliger in te zetten. Vandaag heb ik een bezoekje gebracht aan het Centre Socio-Educatif pour les Adolescents et Jeunes (CSEAJ) in het oostelijk deel van Cotonou. Het CSEAJ is het jongerencentrum van het ABPF. Dat is een plaats waar ik graag zou willen meewerken, om mee aan voorlichting en sensibilisatie te doen. Helaas hebben de meeste jongeren de komende maanden examens, dus staan er niet zoveel activiteiten te gebeuren. En wegens omstandigheden heeft NAYA in juli geen financiering en hun budget voor juni is op. Dus het is nog afwachten of ik me echt kan inzetten hier. Zondag is het alvast maandelijkse reunie op het CSEAJ. Het ABPF is nu ook lid van een ander Beninees netwerk 'Genre', dat werkt rond gender en ontwikkeling. Volgende week organiseren ze een activiteit waaraan ik kan deelnemen. Voorlopig hou ik me in de bibliotheek van het ABPF bezig met franstalige studie ivm gezinsplanning, bevolking, seksuele en reproductieve gezondheid, AIDS, anticonceptiva,... Ik kan nog veel lezen... Mocht het te moeilijk zijn om bij het ABPF veel te werken, dan ga ik met SYTO-Benin uitkijken naar een ander project. Een mogelijke kandidaat is het Centre pour l'Education et Orientation (CEO), een soort opvangtehuis voor delinquente jongeren en straatkinderen om hen te herorienteren in de samenleving. Voor de rest verloopt alles prima. Van de malaria heb ik geen last meer (behalve dat ik die pilletjes zo moeilijk ingeslikt krijg). Ik voel me hier al wat beter thuis, hoewel ik verlang naar de 'zuivere lucht' van het 'rustige verkeer' in Belgie. Met de kinderen (Line, Prunelle en Daniel) kan ik me al goed amuseren, en het dak van ons huis is een goede plek om terug wat karate en tai chi te doen. De volle maan staat hier bijna pal in het zenith, en in de modderige straten daar beneden branden kleine vuurtjes waarvan de rook samensmelt met de uitlaatgassen van de zemi's. Ik heb Victoire gevraagd om toch mee te zoeken of ik nergens geen fiets kan huren, want momenteel doe ik al het vervoer ook met zo'n vervuilende zemi-taxi. Ik heb de afgelopen 10 dagen nog maar 5 fietsers gezien. Ik snap echt niet waarom ze hier niet meer de fiets nemen. Ik zal eens op de poort van de presidentiele residentie moeten aankloppen... (2 Comments |Comment on this)
Saturday, June 14th, 2008
3:55 pm	Malaria Amai, sneller dan verwacht... Donderdagnamiddag had ik terug koorts, dus dan maar meteen naar het ziekenhuis gegaan. Was gelukkig vlakbij. 5 uur lang heb ik op dat kamertje moeten liggen, met een kinine-infuus. Speciaal, zo'n Afrikaans ziekenhuis, waar je nog ratten ziet rondlopen. Het voldoet aan alle clichés. En dan gisteren bloedanalyse. Gisteren, dus... vrijdag de 13de. Jawel hoor: ik heb malaria te pakken. In het land van de voodoo maakt het niet uit of je al dan niet bijgelovig bent. Al bij al voel ik me best goed. Ik hou het wat rustig en moet nu nog een paar extra pilletjes slikken. Door de kinine is mijn bloedsuikerniveau soms wat laag, met duizeligheid tot gevolg. Tot nu toe is het bij mij 'no big deal', terwijl et toch over één van de dodelijkste ziektes gaat (meer doden dan alle oorlogsslachtoffers tezamen). Gelukkig heb ik snel gereageerd. Het veraderlijke is dat je bijna niet voelt dat je koorts hebt, en dat mensen aldus niet snel genoeg naar de dokter gaan. Dus ik preventief mijn temperatuur meten bij het minste onwel voelen. En blijkt dat kwik te stijgen... "oeps"... verder stijgen... "shit"... tot bijna 39 graden! Dus ik onmiddellijk naar de dokter. Mijn malaria is nog in een heel vroeg stadium, dus genezing is gemakkelijker. Volgende week donderdag tweede controle om te zien of ik genezen ben. Aan mijn gemoedstoestand te zien ben ik al genezen, want ik amuseer me nog steeds. Bij het gastgezin verblijven nu ook voor een paar dagen studenten van de VS en Canada, dus dat is wel aangenaam gezelschap (mijn eerste reactie was "Ah you speak English!" Want ik weet niet waaraan het ligt, maar dat Frans, dat blijft toch knap lastig). Samen met de drie kinderen Line, Prunelle en Daniel kijken we naar alle afleveringen van Tom & Jerry (ah, leuk... jeugdsentiment). Tja, die straatverkopers verkopen vanalle DVD's (aan spotgoedkope prijs), dus Octave, de vader van het gastgezin, heeft DVD's gekocht van alle films van Nicolas Cage, Tom & Jerry, franstalige Prison Break,... En ondertussen probeer ik ook wat te lezen in het boek van Dries Lesage, over mondialisering en fiscale rechtvaardigheid. Gisteren en vandaag waren er gigantisch veel onweders. Alle straten staan blank. Zulke hevige regenval heb ik zelden gezien. En dan valt constant de stroom uit, en zitten we opnieuw gezellig samen bij kaarslicht. Het blijft speciaal, dit Afrika. Afgaand op wat die jongens hier op straat verkopen zijn velen hier toch niet zo arm (DVD-toestellen... dat wil al iets zeggen). Toch wandel ik vaak voorbij oude sloppenwijkkrotten vol afval. Alles vol slijk, oud vrouwtje dat daar zit te zitten, een zemi die met een hele rookpluim voorbijraast, kleine kuikentjes die rondscharrelen en een jongeman die langs die puinhoop wandelt met een moderne draagbare muziekspeler. En de muziek: "Another day in paradise" van Phil Collins (boodschap van het liedje: wij rijke westerlingen moeten beseffen dat we in een paradijs leven als we ons leventje vergelijken met dat van een dakloze). "All think twice, 'cause it's another day in paradise for you and me." Dat is maf! Moet ik dat liedje hier horen... Vanuit zijn draagbare muziekspeler, hier, in deze krottenwijk... Dat is provocatie! Ik kan niet meer volgen hoor. Dit is de wereld op z'n kop. Ik ben hier nog geen week, en de dingen die ik reeds gezien en meegemaakt heb... (2 Comments |Comment on this)
Thursday, June 12th, 2008
1:09 pm	NAYA Tijd om me te verdiepen in het uitgebreide onderwerp van de seksuele en reproductieve gezondheid... In het Frans is dat een extra uitdaging. Vandaag probeer ik me alleszins zo nuttig mogelijk te maken: ik help Léon en Spéro bij het opstellen van een projectvoorstel voor het komende werkjaar van NAYA (Network of Adolescent and Young Africans). NAYA wordt elk jaar door een Amerikaanse NGO (Planned Parenthood Federation of America) gefinancierd, dus vandaar dat NAYA een projectvoorstel moet indienen. En ik kan wat helpen met het Engels en met wat ideetjes. Het zijn twee toffe collega's, en ik vind dat samen werken best wel gezellig. Helaas is het veel te warm en stinkt dat locaal naar de benzine en uitlaat. Op de geur afgaand werk ik in een garage, en is Cotonou één groot benzinestation. Ik denk dat ik deze namiddag maar eens een dokter ga opzoeken. Gisterenavond had ik koorts (38°), die was vanochtend weg, maar nu voel ik me opnieuw wat ziekjes. Als ik langer dan 24 uur koorts heb, moet ik ervan uitgaan dat ik malaria heb totdat het tegendeel bewezen is. Des te vroeger de analyse, des te beter. Hopelijk is het een onschadelijke ziekte. En ja hoor, ik heb ook al lichte diarree... (2 Comments |Comment on this)
Wednesday, June 11th, 2008
2:18 pm	De uitdaging Gisteren was het een gezellige avond: de electriciteit viel net uit, dus bij kaarslicht heb ik aan Victoire en Octave (het gastgezin) mijn verhalen van Antarctica verteld. In gebrekkig Frans heb ik hen ook wat verteld over mijn familie en vrienden. Het moeilijke is dat ik die mensen hier gewoonweg niet versta. Ik hoor ze babbelen en denk dat ze in het Fon met elkaar staan te praten, tot ik besef dat het Frans is met een onverstaanbaar dialect. Zo kunnen ze het mij inderdaad knap lastig maken! Voor de rest klein beetje lichte diarree en toch al 5 muggenbeten. Ik kan me aan erger verwachten... Het is ontzettend moeilijk om hygienisch en vegetarisch eten te vinden, maar ik trek m'n plan wel. Ik moet er alweer vandoor, want werken bij het ABPF zal ook nog knap lastig worden. Soms vraag ik me af of ik hier wel nuttig werk ga kunnen doen. Waarschijnlijk niet, want de Afrikaanse mentaliteit is er een van ... wachten, wachten en nog eens wachten. (1 Comment |Comment on this)
Tuesday, June 10th, 2008
6:55 pm	Tweede dag van de orientatie. Opnieuw mijn leven riskeren op een 'zemi'. Het westelijk gedeelte van Cotonou gaan verkennen, oa 'le Grand Marché'. En dat is werkelijk... hallucinant! Dat hou je niet voor mogelijk! Het verkeer is superdruk, iedereen rijdt kriskras door elkaar, duizenden brommertjes en alles vol uitlaatgassen. Als ze in Belgie zitten te klagen over fijn stof, wel... Ik rook hier 20 sigaretten per seconde! Je kan evengoed je mond op een uitlaatpijp houden. Al onze afgedankte auto's en moto's belanden hier. Dus je ziet hier echte wrakken rondrijden. Een geblutste auto met Nederlandse kentekens,... Onze zemi is al twee keer stuk gegaan. Bijzonder veilig dus... En dan die markt: gehandicapte bedelaars, kleine steegjes, heeeel veel drukte, hopen afval, zwerfvuil, stank (van benzine, uitlaatgassen en andere troep), hutjes met golfplaten (net zoals sloppenwijken,...), ondraaglije hitte, loslopende kippen die bijna doodgereden worden. Dit is het afrika waarvoor ik vreesde. Collectief zelfdestructief gedrag, of zoiets. En straatverkopers! We zijn bij een klein restaurantje gaan eten, en om de vijf seconden komt er een volgende jongeman iets verkopen. En wat die gasten hier verkopen (even diep ademhalen): DVD's van afrikaanse films, CD's van onbekende muziek, aanstekers, brillen, zonnebrillen, dassen, handdoeken, soort van loterijbiljetten, telefoonkaarten, rekenmachines, horloges, afstandbedieningen, oorstokjes, drinkwater ("pie-oe wotte", oftewel 'pure water' op z'n Afrikaans (ik kon mijn lach niet inhouden toen Didier me vertelde dat dat Engels was)), riemen, hemden, schoenen, papieren zakdoekjes, doeken, wasknijpers,... Ik kan er echt niet meer aan uit: waarom verkopen ze afstandbedieningen of van die grote rekenmachines? Of brillen? Op straat en op drukke kruispunten? Rare jongens, die Afrikanen... :-) Lap, internet viel net uit. Er kwamen vonken uit de verdeelstekker, en de uitbater van dat cybercafe maar kloppen en prutsen aan de heel oude modem. Dus na lang wachten maar een ander cybercafe opgezocht... Dan nog staan praten met een jonge Beninees die zegt dat hij kruidengeneeskunde kent en dat hij net een superkruidenmedicijn heeft gevonden dat perfect werkt tegen AIDS, hepatitis en nog iets... Je komt hier wat tegen... J'aime l'Afrique (kuch kuch)! Morgenochtend ga ik kennismaken met het ABPF. (2 Comments |Comment on this)