katrina ellorin's Blurty Entries [entries|friends|calendar] katrina ellorin [ website | My Website ] [ userinfo | blurty userinfo ] [ calendar | blurty calendar ]

my almost perfect guy...a.k.a ang hinahanap ko na guy [05 Oct 2004|11:12pm] [ mood | crazy ] hay! kakagaling ko lng sa school at sa burol. napaka-hectic na sked..at sama pa ng pakiramdam ko dahil sa lagnat at sipon....pero well, andito na naman ako at nag-uupdate ng blurty...pumasok lang kasi sa isip ko..oo nga, ano nga ba talaga gusto ko maging bf....i mean ano ba dapat characteristics or what..kasi hanggang ngayon eh hindi pa rin nasusundan si pao...hindi sa naghahanap ako or what..nagtataka lng me...ano ba talaga hinahanap ko... ito yung mga ugali na agad pumasok sa isip ko... a. Maalaga - tulad ng ugali ni pao dati na sobrang minahal ko b. mabait at sweet - tulad pa rin ni pao dati c. pasensyoso - hay! walang iba kundi si erwin, napagtityagaan niya yung kasungitan at kakulitan ko. d. creative- wahahaa!!!! sino pa ba ang may pagka mushy and creative sa block...si eric... e. kwela - si omar and jhing f. responsible pagdating sa gawaing bahay - si jhing! wahaha! hindi halata noh! g. matulungin - c jigs! h. religious - si erwin sino pa ba!!! i. marunong magitara - si paowee..kakakilig kapag tumugtog... j. siyempre yung pang last na ugali...umm..basta mararamdaman ko nalng na siya na ung right one pag may spark!!! ugali lng yan na gusto ko...that doesnt mean na gusto ko na talaga yung mga andyan...pero di ko din sinabi na ayaw ko sila...basta in short: special pa rin saakin si pao tsaka cute si erwin..cute lang ba? ummm ewan..special din pala siya... pansin ko lang, wala nakalagay diyan tungkol sa riches/wealth or sa looks...ewan, kasi para saakin it wont matter kahit hindi rich..enough na yung masipag, maparaan at matiyaga... sa looks naman hirap pag sobrang gwapo kasi habulin..enough na yung pwede ko siyang tingnan at hindi ko siya kakahiya na labs ko... ang importante pa rin kasi yung chemistry niyo.. yung love na present sa inyo..yung respect, support, care, pagiging understanding and patient... kasi lam naman ng madla kung gaano kabusy yung sked ko... if ever man ipakita na saakin yung right one for me, siguro... i'd show him how special he is... mas higit pa sa love na binigay ko dati... mas mature at mas open-minded para less na yung problems...hay, pero as of now..enjoy muna ako sa pagiging single... happy naman ako wid my dear friends!!!! 1 comment|post comment

its been a long time since my last blurty entry [30 Sep 2004|10:42pm] [ mood | blank ] tagal na rin ako hindi nakakapag-sulat dito..siyempre busy sa school. hectic ng sked. dami ginagawa.. pero dami nangyari saakin dun sa mga araw na nakalipas na hindi ako napo-post ng entry dito sa blurty.. a. PAO...ay naku, ang guy na never na ata nawala sa buhay ko..tigas kasi ng ulo ko..hindi na ako natuto pagdating sa kanya...masisisi ko ba ang sarili kung ganun? eh siya lang yung guy na nagparamdam saakin kung gaano ako ka-special kaya nga whatever happens eh labs ko yun..engot ko talaga noh! kanina eh nakita at nakausap ko ulit si pao, after a long time na walang communication... nasaktan kasi ako sa sinabi niya sakin before.. mixed emotions kanina...kinakabahan ako kasi di ko alam sasbihin..natatakot baka hindi maganda maging reaction niya..nagseselos kasi may bago na nman siyang girl..at siyempre masaya kasi tagal ko na din siya hindi nakikita...id admit sobrang na-miss ko na talaga siya..yung dati..na close kami at walang iniisip.. masaya ako para kay pao kasi may girl na nakita siya na medyo ok na sa family niya at mukha naman may breeding...pero di pa rin maalis yung selos at takot..kasi nasanay ako na special ako sa kanya...ngayon oo special pero siyempre iba..although ayaw sa kanya nung family ng gurl, nalulungkot ako kasi alam ko affected siya... ayaw ko naman makita siyang malungkot..martyr ko talaga noh! gusto ko siya damayan at kausapin pero natatakot ako na pag hinayaan ko pa yung sarili ko na mapalapit sa kanya..mahirapan na nman ako... ngayon pa na im slowly recovering from our past at unti-unti ko na narerealize ang lahat ng bagay..na ganito nalang siguro kami sa ngayon.. mahirap na... si pao kasi yung taong ambilis kong mahalin...i mean never ko naman ata hindi minahal... b. ang saya ngayong araw pero natatakot ako kasi feeling ko may kapalit pag sobrang saya..nanalo la salle...tapos nakausap ko pa si erwin sa phone...although may tinanong la siya tungkol sa accounting eklat... but still..happy na ako na ganun..by the way speaking of erwin...for nth time sasabihin ko na naman na ang cute niya ngayon..gwapo, astig...hindi ko ma-describe..pero basta i really like yung looks at porma niya kanina....kaka-inlove....ako ba ito..hindi ata...wahahahaa!!buti nalang inosento yun sa mga ganito at hindi niya ito mababasa yes!!!!---feeling ko yung kapalit eh nung nagkita kami ni pao, huindi dahil sa hindi ako masaya na nakita siya..pero may kaakibat yun na pain eh...ksi alam ko na hindi na kami tulad ng dati... naiiyak ako pag naiisip ko yun.... c. umatted ako ng debut...shux..imagine 7 am na ako nakauwi... enjy..gimik pagtapos sa blue onion sa eastwood parang hindi ako..ahahaha... d. nagpaka-active ako sa madaming bagay makaktulong yun para wag isipin si pao..treasurer ako ng alumni association ng school namin tapos part ako ng core group ng parish youth ministry.. hay hirap pero ok lang.. sa ngayon hindi ko alam tamang ma-feel..ang alam ko eh nagseselos ako, malungkot, kinakabahan, masaya...hay!!ewan!! 1 comment|post comment

quiz result [30 Sep 2004|10:30pm] [ mood | blank ] i took the test na sinabi ni ches..here's the result eXpressive: 9/10 Practical: 6/10 Physical: 2/10 Giver: 14/10 You are a XPIG--Expressive Practical Intellectual Giver. This makes you a Catch. You are a magazine-cover, matinee idol dreamboat. Parents love you and want to set you up with their kids. However, first dates are tough because it takes time for your qualities to come out. You are generous and kind. You think first and act later. You are cool in a conflict, but your practical side means if your partner throws out emotional appeals ("why can't we do what I want for a change?") they will grate on your nerves, even when the conflict is resolved. You're a romantic. You enjoy the thrill of the hunt, and you don't just fall into bed with anyone. You pay close attention to your significant other's needs, and this makes you an excellent lover and partner. The problem is that your friends and lovers may find it so easy to express things to *you* that they lose sight of whether you feel as comfortable with *them*! This doesn't necessarily make you feel under-appreciated -- you're too well-adjusted and self-aware for that -- but you may feel restless. Thus you seek adventure in your life outside the relationship to prove and actualize yourself. Of all the types, you would make the best parent. You are coiffed. Didja see "Big Fish"? 'Cause you're like Ewan MacGregor in "Big Fish." Of the 114288 people who have taken this quiz, 9.1 % are this type. post comment

on moving on [21 Sep 2004|07:41am] [ mood | blank ] This Side Up : Clutters Contributed by noringai (Edited by mimi) Noong muntik nang madapa ang flatmate ko dahil nakakalat ang mga gamit ko sa kuwarto, doon ko naisip na oras na para maglinis ako. Isang buwan na rin namang nakahiga sa gitna ng kwarto iyong malaking maleta na ginamit noong huling nagbakasyon ako. At may mga gabi na rin na pag-higa ko ay natutusok ako ng hanger sa kama ko. Oo, maglilinis na ako ng kwarto. Pero saan ako magsisimula? Ang daming kalat. Sobrang kalat sa kwarto ko hindi na raw makita noong flatmate ko ang sahig. My room is filled with mementos, trinkets, remnants and souvenirs of past events. May mga magazine at libro na hindi ko naman binabasa. Mga CD at VCD na pakalat-kalat lang at sabi ko papanoorin ko one of these days. Mga plastic at paper bag mula sa mga pinamili ko last year. Wrappers ng mga regalong natanggap ko noong pasko. At higit sa lahat… mga kahon! Sa lahat ng sulok, sa ilalim ng kama, sa loob ng closet, sa ibabaw ng aparador, ang daming kahon… iba't ibang shape, iba't ibang kulay pero iisa ang laman - mga bagay mula sa nakaraan. I wasn't able to clean my room because there I was, lost in my younger years, reading the diary entries that I wrote since I was 13, reminiscing my high school and college years. There were tickets to the movies I watched, concerts that I went to, receipts, candy wrappers, a page torn from a notebook, kaha ng West na yosi, gasgas na Motorola pager, a chocolate wrapper, a crummy ballpen, a rusty key chain, library card ng crush ko na ninakaw ko... Each had its story to tell. Nandoon iyong Guilty si Erap sticker na pinamigay noong pumunta kami sa EDSA Dos. Iyong souvenir program noong sinama ako ng barkada kong scriptwriter sa Star Awards (at nasa harap ko lang Rovic, grabeee!). Iyong essay na ginawa ko for my creative writing class, na sinubmit ko sa isang magazine a year after at naging first published work ko. Iyong kauna-unahang love letter na nakuha ko when I was 14. But then, not all of them were worth remembering. Most of them actually had sad and horrible memories in tow: Iyong letter mula sa US Embassy na nag-deny sa akin ng visa, iyong wedding invitation ng isang ex, iyong ticket sa isang UP fair kung saan nalaman ko na kaya lang pala ako pinupuntahan sa dorm noong crush ko ay dahil sa type niya iyong barkada ko. Iyong iba namang mementos, hindi ko alam kung bakit ko tinatago. Ang tagal kong pinag-isipan kung ano ang kuwento sa likod ng NANO NANO candy. May mga tissue ako ng Decades bar pero hindi ko maalala kung ano ang special memory nakakabit doon. At bakit ako may ticket sa premiere night ng Stuart Little??? And I realized that some of them weren't mementos but clutters that pile up in my room. They shouldn't be kept and treasured, but instead, they should be thrown away, and be forgotten. Kaya dumadami kalat ko sa kwarto kasi iyong mga bagay na dapat ko nang itapon ay tinatago ko pa. Kaya nauubusan ng espasyo para sa mga essentials na bagay ay dahil sa may nakatago na na mga walang kwentang bagay. Okay lang naman ang mag-reminisce. Nakakaaliw alalahanin iyong mga panahon na may excuse kang maging tanga ka dahil bata ka. Mga panahong kapag inaalala mo ngayon ay matatawa ka, mandidiri o mapapangiwi. Pero sobra naman kapag iyun at iyun na lang ang ginagawa mo. Parang, sa kaka-dwell sa nakaraan, baka hindi mo na mamalayan na dumadaan na iyong kasalukuyan. Kailangan ko na itapon ang mga kalat para magkaroon ng vacant space para sa mas magagandang bagay. Kaya sisimulan ko na ang pag-aayos at paglilinis ng kuwarto ko. Iyong mga hindi nakakabuti at mga hindi na dapat alalahanin, itapon. Iyong mga dapat itago, ikahon. ############### *an article from peyups.com... may point talaga ito post comment

for him [10 Sep 2004|09:38am] [ mood | crushed ] * d most painful part of missing sm1 is d tym wen ol u can tink of r d memris dey left, bcoz it wil make u wonder.. wud ol those memries ever hapen agen? * smtyms.. u convince urself dt ur olredi over sm1.. u tel urself dat der is no mor luv left in ur hart bt smtyms.. d mor u convince urself.. d mor u realize hw mch u stil, en alwys wil, luv d prson u r tryin 2 4get.. * kgbi usap kmi ni lord sbi k sa knya.. bkt ang skit2 nagmahal lang namn ako ah! nyakap nya ko ng mhigpit at napatulo ang luha ko nun sbi nya "anak...sobra kc eh..." * naaalala ko ang mga arw n cnsbi mo skn, "mahal kta".. naaalala ko nun cnb mo na, "il nvr let u go".. pero higit s lahat, ndi ko mkklimutan ang arw nun cnb mo.. "iiwan na kita ha?" * Natatandaan mo dati...umiiyak ako... Sabi mo "tama na! nandito lang ako..." tapos ngayon umiiyak pa rin ako. pero ang sinabi mo… "tama na, makakalimutan mo rin ako.." * nung cnbi mong "sna taung dlwa hngng huli.." nnwla ako. ung tpong d nko 2mtingin sa iba.. pro bt gnun? unti2 kng nwwla.. hngang sbhn mo "sori mas mhal ko sya." =( * pumayag akong mawala ka dahil dun ka masaya... pumayag akong masaktan dahil dun ka masaya... pumayag akong umiyak dahil dun ka masaya... napilitan akong pumayag kse alm ko sa iba ka sasaya.... * smtyms u tink ur already ovr d prson.. bt once u c him, u sudnly realize.. ur jaz prtnding 2b ovr him js 2ease d pain.. knwin dt he'l nvr b urs again.. * mhrap plang lumimot ng taong ayw mong kalimutan.. mhrap plang saktan ang taong yaw mong msktan.. mhrap plang maniwala ang taong yaw mong mniwala.. pero ms mhrap plang ituring na kaibigan.. ang taong mahal mo pa rin.. * mskit mlman na ung mhal mo my mhal ng iba.. at wla kang mgwa kndi umyak at tnggpn ang lhat.. dhil umaasa ka n ssbhn niang ms mhl k nia.. pro aasa kpa rn b kht ipngtatabuyan kna?! * its sad when you fall for someone and finally decide to stop because of the pain... you tell everyone that you've let go and moved on... but deep inside... you know you haven't... you never did... and maybe... just maybe... you never will... * I’ve always thought that i have 2 fight 4 what i really feel,,, I’ve fought & got hurt, still i tried 2 give it a chance.. But now i don’t know if i still believe in that kse tao lang ako... Napapagod din!! * Masakit iwan ang minamahal, eh pano naman kung iwan ka ng mahal mo?...kung iicpin pareho lang masakit, pero may sasakit pa ba kung ... Iwan ka niya dahil sa iba... Kahit alam niya na hinde mo kaya?! *i thought LOVE could melt away the PAIN no matter how painful it is... but i realized that PAIN could melt away the LOVE no matter how great it is... ------------------------ "Endlessly" Late at night you called on a phone, We talked about the day, When you found out he was cheating. You tell that it hurts to the bone, To trust someone that way. To find that he was deceving, And I know I've always just been your friend, But if you look my way, I'll make sure you'll never hurt again. Do you know I exist, just to promise you this, Endlessly to be true to you, And if you answer my prayer, I cross my heart and I'd swear Endlessly to be true to you, And if you'd only see, How beautiful you and I would be, endlessly. Ohh, oh yeah. I remember when you fell in love, I could not believe.. That it was not with me I sent a secret prayer up above, And put my heart away. So that you could be free. And I know that right now you're broken in two, But did you know my heart's been broken since that day I met you. Do you know I exist, just to promise you this, Endlessly to be true to you, And if you answer my prayer, I cross my heart and I'd swear Endlessly to be true to you, And in my sweetest dream, You've learn to put your faith in me, endlessly, Sometimes the thing you need, Is the one thing you can't see If you put your faith in me, How beautiful you and I would be. Do you know I exist, just to promise you this, Endlessly to be true to you, And if you answer my prayer, I cross my heart and I'd swear Endlessly to be true to you, And if you'd only see How beautiful you and I would be, endlessly post comment

pains.. [09 Sep 2004|02:12am] [ mood | crushed ] [ music | endlessly ] hay..imbes na natutulog na ako sa mga oras na ito ay eto na naman ako at nag-uupdate ng blurty ko..almost 3 am na...pero hindi ko man lang maramdaman yung antok..namanhid na ata ako.. nagpaalam ako kila ches and tommy..kasi sobrang sakit talaga ng ngipin ko...kala ko makakatulog na ako but no! ako kasi yung tao na hindi mapakali hanggang hindi maliwanag saakin ang lahat...hay..medyo malabo ata ako...hindi niyo siguro ko maintindihan... sige sabihin ko muna complete details.. si paowee eh may bago na namang girl...yup, bago..hindi pa tapos yung relationship niya kay phinee ay meron na naman siya pinopormahan na girl..siyempre bothered ako...hindi ko rin alam kung bakit... naiinis ako, feeling ko meantime girl lang talaga ako..siguro lam niyo na naman yung article about dun... yun bang marere-realize lang niya na nag-eexist ako pag sobrang down na siya..shux ego booster daw ako..tsaka pag masama pakiramdam niya...siyempre lagi ko naman siya inaalagaan pag may sakit siya no matter what. pag may problem sila ng mom niya, pag wala siya kasama etc... damn! nakakasawa na..yun ba papel ko sa buhay niya.... grabe, sinabi ko sa kanya lahat ng sama ng loob ko..sa pag-aakalang makakaluwag sa dinadala ko..shet, lalo pa ata nakadagdag..ayun naglabas din ng sama ng loob yung tao...matanda na daw kami alam na nmin tama sa mali...tapos sabi ba naman saakin kung inaakala ko daw na babalikan niya ako nagkakamali daw ako! pucha..parang gusto ko manampal...feeling naman niya..hindi ko naman inisip na magiging kami ulit noh..ang saakin lang naman eh sana i-treat naman niya ako ng tama...kasi pakiramdam ko i'm just one of his ordinary friends..pucha! hello! ok lang siya.. nainsulto talaga ako..honestly kakatapos ko lng umiyak...yan kasi yung outlet ko ng sama ng loob eh..sakit talaga nung mga sinabi niya..parang wala lng talaga ako... bago mag end yung pag-uusap eh sinabi ko sa kanya na wag niya asahan na may kat siya makikita sa june 4,2010..tinanong niya kung ndi daw ako pupunta..sabi ko ndi...sabi niya ang babaw ko daw! pucha! kung alam lang niya gaano kasakit sinabi niya saakin aasahan pa ba niya na pumunta ako... yung usapan kasi nmin na yun eh sobrang tagal na talaga nun..khit lagi kami nag-aaway usapan namin tuloy pa rin yun..pero this time ndi ko na siguro nakayanan..enough is enough...sakit talaga eh... hay! bukas pag gising ko..ano na kaya? i need a break...gusto ko mag-relax...sana matapos na ito.. -------------------------------------------------------------------------------------------------------- Somehow, the conversation mentioned your name. Someone asked if I knew you. Looking away, I thought of all the times we had together; sharing laughter, tears, jokes and tons more. Then, without any explanation, you were gone. I looked to where they were waiting for an answer, and then said softly.. "Once...I thought I did... but now i realized, I did not even come close... ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- post comment

end of another term [01 Sep 2004|11:50am] [ mood | contemplative ] hay! tapos na naman ang isang term sa wakas at pwede na naman magpahinga. kaya nga sinusulit ko talaga yung break. nanghiram ako ng mga books na pwede basahin tapos nag-driving lessons ako. shux, first day ko ngayon...kakagaling ko nga lang dun.grabe, nakakakaba..ilang besesn nga namatay yung sasakyan.kawawa naman yung nagtuturo saakin baka ma-high blood na ata..hirap ko talaga turuan... mamya naman punta din ako dentist..sinulit ko talaga yung break noh! kahapon naman eh bigayan ng course card sa accounting...sepecifically adaproa..ang subject na hindi ko na ata tinutulugan para lang pumasa...grabe umaga palang eh sakit na ng tiyan ko sa sobrang kaba..luckily eh pasado naman ako..thank GOD! kasama ko nga si pao kahapon na pumunta ng CAP sa makati. grabe, tagal na rin naming hindi nagkasama...busy din kasi ako.. siyempre andun pa rin yung asaran at biruan...siyempre kulitan na naman..kakamiss yung dating siya... nanood kami ng movie"the village" ok naman.natulog ako nung mga una kasi aga ko nagising nung umaga eh..pero tinapos naman namin...enjoy yung palabas...tapos naglaro naman kami sa time zone..wahaha!kakamiss yung mga moments na ganun..naglaro kami ng daytona at yung mga air hockey na favorite namin laruin dun..first time ko din maglaro ng time crisis..astig, ganda pala nun laruin...enjoy! ngayon ko lang kasi nalaman laruin yung time crisis..hehehe nung tinuruan niya ako... nung pauwi na kami..gabi na kaya ayun medyo napagkwentuhan yung mga personal na buhay..kinamusta niya ako sabi ok lang..kung may mga bago..meaning bf sabi ko wala kasi lam naman niya crush ko si erwin at hindi naman mutual yung saamin eh.. siya din kinamusta ko...ok naman daw...tinanong ko kung mahal na ba talaga niya si phinee sabi niya hindi daw niya alam ibig sabihin ng mahal..shet! hanggang ngayon hindi pa rin siya sigurado..nakwento din niya na sabi daw ng friend niya na baka daw kaya pinapipilitan nila yung sa kanila kasi may gusto patunayan si pao..na kaya niya baguhin si phinee sa isang taong mamahalin niya..hay sakit kaya ng ganun..ako naman tsaka mom niya ang tingin naman namin eh pride..alam mo na..gusto nila patunayan na kaya nilang dalawa, matapang at tama sila...sabi ko nga kay pao pag-isipan niya..tinanong pa nga niya ako..sabi ko hindi pa huli lahat para itama niya mga bagay bagay..sabi niya siya daw nagsimula kaya sabi ko dapat ikaw din ang tumapos at umayos niyan...sabi ko hirap talaga kasi one is giving to much at yung girl yun...hindi niya nasusuklian yung love na binibigay nung girl sa kanya.. na-realize ko na despite nung pain na naramdman ko before swerte pa rin pala ako..kasi naramdaman ko yung love ne sincere, true and pure galing sa kanya...dati nga siya yung taong sobra-sobra yung love na binibigay at ako naman yung nagkukulang... eh ganyan talaga yung buhay.. sabi ko sa kanya nasanay na din ako na wala siya sa buhay ko...kaya lang minsan natatawag ko pa din siya ng best...tawagan namin dati..sabi niya alam ko naman na we can't be best of friends....sabi ko lam ko yun..sabi niya kasi daw hindi lang naman kami best of friends...we're more than that..kakatouch...sabi niya kahit wala kami tawag dun alam naman namin sa sarili namin kung ano talaga...tama siya. dati kasi gusto ko may bansag at tawag sa lahat..lately ko lang na-realize na hindi pala lagi ganun..kasi gaya ng nangyayari sila nga nung girl pero andun pa talaga yung love? tsaka kami hindi nga kami or wala talagang kahit anong tawag pero andun yung love at concern sa isa't-isa...tapos pumikit na ako..baka kasi maluha na naman ako...sabi niya sandal lang daw ako sa kanya..hay! tagal na rin since yung last time na nakatulog ako sa balikat niya...ang sarap talaga ng feeling...yung secured ka at alam mo na hindi ka papabayaan kahit anong mangyari..si pao lang yung taong nagparamdam saakin ng ganun...kaya nga despite sa mga sakit ng ulo ng binibigay niya eh nandun pa din yun concern ko sa kanya.. nung nasa trike na kami pauwi..tinanong ko musta naman yung naging araw namin...sabi niya masaya kasi kahit ano naman daw or kahit nasaan kami eh nag-eenjoy siya at masaya siya kapag kasama ako..kakatouch...nagsorry nga ako kasi sinungitan ko talaga siya nung umaga..moody kasi ako...despite nun eh nilalambing pa din niya ako nung umaga..wag na daw ako magtampo at umiiral na naman daw mga tantrums ko...baby kasi ang turing saakin ng mokong na yun eh... may pinatugotg nga na sung sa may store malapit sa sakayan ng trike..bigla siya nagsalita sabi niya kanta niya daw yun para saakin..tinanong ko tungkol saan ba yun? sabi niya yung song na guy kumanta, sabi daw madalas hindi niya kilala sarili niya pero kapag kasama niya ako nakikilala niya kung sino talaga siya...kasi napaparealiza ko mga bagay-bagay...touched ako..despite the distance eh na-feel ko talaga yung connection namin..bago umalis may kiniss niya ako sa cheeks.. hay! hindi ako in love pero sarap ng pakiramdam... si pao talaga "nothing compares" may mga tao talaga na kahit ano pa mga pinagdaan niyo eh andiyan pa rin sa tabi mo..iilan lang mga taong ganun at swerte ko kasi nakilala ko siya, naging part siya ng buhay at hanggang ngayon eh andyan lang siya..lalo na sa mga panahon na kailangan ko siya (siya kasi yung tao na nakikinig sa mga kwento ko kahit ano pa man yun at nagpupunas ng luha ko pag-umiiyak ako) post comment

ano ba talaga.. [27 Aug 2004|06:00pm] [ mood | confused ] shux ang gulo talaga ng life. sabi nila pag mahal mo isang tao ipakita at ipadama mo...sabihin mo daw sa kanya pero sabi naman ng iba may right time sa mga bagay bagay..tanong lang, ano ba talaga....kelan ba ang right time na tinutukoy na iyan? malalaman ko ba pag right time na? tsaka kung ipapadama mo ba na mahal mo yung tao does it mean na things will turn out ok? di ba hindi pa din...hay ang hirap talaga. kagabi lang meron kaming mini debate with by blockmates. pinagtatalunan yung mga views and opinions about guys vs. girls. i know pareho lang naman mahirap para sa guy at girl lalo na pagdating sa life pero based kasi sa experience ko ang saklap talaga pag girl ka. gaya nalang yung saakin, shux! wala naman ako magawa kundi itago yung nafi-feel ko hanggang sa ang hirap na para sa akin kaya ngayon eh naisip ko what if kung kalimutan ko nalang siya. shux, girls can never make the first move. alam ko makabagong panahon na ngayon pero lets face it mas ok pa din yung girl na conservative at hindi kasi ako agressive kaya ganito. mas ok na saakin yung ganito..hindi ako yung desperado na maghahabol sa guy kahit pa sabihin nila na iba na ngayon tsaka FYI yung crush ko eh mas makaluma pa ata saakin kaya what would u expect siyempre tahimik nga lang talaga... hindi nga kami magkasundo nila jigs nung una,,,sorry guys...nadala lang ng emotions kaya medyo nagsusungit na ata ako...kasi naman kung alam niyo lang yung pakiramdam ng magmahal pero hindi pwede...ang saklap... naka-chat ko nga si omar til 3am hay exchange of views. dami ko na naman natutunan about opinions ng guys pero ewan hndi ko pa rin sila minsan maintindihan...siguro practical lng mga guys ngayon. they prefer na maging single dahil sa enough na daw ang friends... shux, pareho naman may positive at negative effects ang pagiging single eh, oo wala ka iisipin kundi sarili mo pero isipin mo din iba pa rin pag may special someone ka...take it from me.. ok naman kasi naging relationship ko sa ex ko before...sarap ng pakiramdam ng may nagmamahal sayo..yung special ka at inaalagaan as if ikaw lang ang natitirang specie sa universe na ito..hay kakamiss yung ganun.. ngayon, ok naman ang single mas naka-focus ka sa sarili mo at hawak mo ang oras at siyempre nandiyan naman ang mga ever special, kulit, kalog and helpful friendly friends mo... gulo talaga noh! basta ang wish ko nalang sana pag dumating yung time na magmahal na ako ulit sa right na tao na, hindi necessary na rich kid or sobrang gwapo. enough na saakin yung mahal ko at mahal ako kung sino ko..hay ang cheesy pero yun naman talaga ang totoo, sino ba ang ayaw ng mutual na relasyon? siyempre wala... hirap ata ng puro nalang pakiramdaman tapos ang masaklap pa eh manhid yung isa or should we say nagbubulag-bulagan at nagpapakatanga na mayroon palang tao na andiyan para sa kaniya...hay! 2 comments|post comment

problems, problems,problems [16 Aug 2004|08:34am] [ mood | crushed ] Hay naku! Ang gulo talaga ng life no. dami dami problems from academics hanging sa love life eh miserable talaga. Pero siyempre di naman talaga mawawala yan, part na daw ng pang araw-araw na buhay. Kakainis lang eh nakakasabay-sabay pa sila. Right now eh 3 yung gumugulo sa isip ko. Hindi ko na nga alam gagawin ko dito eh. Una, ang problema ng halos lahat ng accounting major na students, ano pa ba? Eh di yung pag maintain ng required na 83% na grade. Grabe talaga yung pressure lalo na ngayon na malapit na mag finals. From homeworks to exams pati projects at paper. Wala talaga patawad. Wala naman ako choice kasi eto pinili ko na course, tsaka sayang din kasi third year na ako, pero siyempre minsan hindi rin maalis sa isip ko kung tama ba talaga itong course ko, kung para saakin ba talaga, kung tama ba guinagawa ko or kulang pa din ako sa effort. Pero ginagawa ko naman lahat ng makakaya ko dito sa course na ito. Siyempre gusto ko na din makatapos kaya ganun… sana lang maging ok yung grade na makukuha ko sa course card. Sana lang… Problem number 2… ewan ko nga minsan kung problema ko ba talaga ito o naiipit lang ako. Pero siyempre hindi ko naman pwede na deadmahin lang, kaibigan ko yung dalawa tsaka hindi naman ako manhid. Naaapektuhan ako, pero hindi dahil sa guilty ako or what, naaapektuhan ako kasi sa knikilos ng mga tao sa paligid. Akala ko tapos na ito dati pa, pero sa tingin ko hindi pa, hindi sa may away or what pero meron talaga dapat pag-usapan kung papano mangyari yon hindi ko alam, siguro itong blurty might help. Alam mo na, pag nabasa niya eh malamang kausapin niya ko. Alam ko kasi na affected pa siya. Based dun sa reaction niya at ni arika sa birthday ni eric. Uunahan ko na ang lahat bago pa kayo mag-react, hindi ako galit. Naiilang lang. alam naman ng madami na naging ka-close ko si jing nung vacation pero yun lang yun, kakwentuhan at kabiruan. Eh diba nag LOA siya kaya bihira ko na din siya makakwentuhan kaya nung pumunta siya sa bday ni eric eh medyo kulitan at asaran na naman. Hindi ko intention na manakit ng tao lalo pa at kaibigan ko, alam ko biro lang ng iba saakin na “uy kat, heartbreaker daw at nagpapaiyak daw ng friend” alam ko joke lang yun pero siyempre minsan napapaisip din ako, ganun na ba ako kasama… ano ba nagawa ko… sabi nila mas nakakaintindi daw ako kaya dapat ako na gumawa ng move..alam ko yun, at naiintindihan ko din bakit ganun reaction niya, minahal niya eh at may “dating sila”, pero sana din intindihin din ako. Naaapektuhan ako sa mga kilos maging ng mga kaibigan niya. Willing naman ako makipag-usap kung may gusto siya sabihin at liwanagin. Malinis konsenysa ko, kaibigan ko lang talaga siya. Kahit naman nung highschool close na din ako sa mga friends ko na guys eh. Tsaka ang labo talaga. Una, hindi namin papatulan isa’t-isa. Kakatawa ano yun joke, naku naman, halos lahat eh napagkwentuhan na namin nun kaya lam namin mga kagaguhan ng isa’t-isa kaya sobrang labo, pangalawa eh nasa iba yung attention ko before ngyon eh nasa studies na (for details eh nasa number 3 prob ko) at pangatlo, based on experience eh hindi ko magagawa na traydurin yung kaibigan ko. Alam ko kung gaano kasakit at kahirap na Makita yung bf mo na gf na or ka-close yung friend mo, yung para kang sinaksak ng talikuran at ginago nun. Hindi ko gagawin yun kahit kanino kasi masakit talaga yun. Nangyari saakin yun, at sinabi ko talaga sa sarili ko na hindi ko gagawin yun kahit kanino. Problem 3…ewan talaga. Alam niyo na. sino ba naman ang hindi nakakalam ng tungkol dito. Lantad na ata sa lahat pero siyempre nasa denial stage pa din ako. Pinili ko na ganito para walang gulo. Ewan, siguro pinipilit ko lang itatak sa isip ko na ganito. Ok, kahit dine-deny ko sa lahat ng nagtatanung, ngayon ko lang sasabihin ito,,,the first and the last…I think nag-fall na talaga ako kay Erwin. Shux, tagal ko ng pinigilan ito kasi mali pero tama sila hindi talaga natuturuan yung puso. Sobrang bait kasi. Wala talaga ako makitang negative sa kanya or bka dahil nga sa special na talaga siya. Sobrang nakaka-inspire talaga mag-aral kapag kasama ko siya. Minsan kahit siya lang kasama ko eh tawa kami ng tawa kahit nga mababaw lang. ewan, hindi ko na rin maintindihan sarili ko eh. Comfortable kasi ako pag kasama ko siya eh. Kapag bad mood ako dito sa bahay or dahil kay pao, kapag kasama ko yun or kakwentuhan eh parang limot lahat ng problems ko. Pero baliktad ngayon kasi siya na ata yung isa sa mga problems ko ngayon… naisip ko lang, mali talaga. Dapat professional ako. Kaibigan ko siya kaya dapat wala. Ilang araw ko na din pinag-isipan…dapat talaga ma-stop na itong nafi-feel ko. Dapat mag move on…ibalik ko yung buhay ko sa dati, yung wala lang siya…friend lang talaga. Hirap gawin pero iyon ang dapat. Alam ko na masasaktan lang ako pagdating sa huli. Siyempre hindi naman mutual yung feeling. Sasabihin ng iba pano ko naman nalaman eh wala naman siya gf. Pero kahit na, isipin na nila na selfish ako kasi ayaw ko masaktan pero ayaw ko talaga mag-invest ng feelings and emotions. Alam ko sweet siya or ok kasama pero siyempre dapat friends lang talaga. Malay ko ba kung ganun lang siya diba. Tsaka lam ko naman na priority niya talaga yung pag-aaral niya eh. Basta masaya na ako na nagging friend ko siya tsaka natulungan namin ang isa’t isa pagdating sa studies. Enough na siguro yun. Sa ngayon…alam ko at maliwanag na talaga saakin ang lahat…mali at hindi talaga tama. Maling tao at nasa maling panahon…. Masakit pero totoo…. 2 comments|post comment

life.... [07 Aug 2004|09:10pm] [ mood | cheerful ] hay naku! ang gulo talaga ng buhay..agree ako kay ches, lahat may exceptions kaya hindi mo alam ano ba talaga? pero ano nga ba talaga? ewan! ako din gulong-gulona sa buhay ko...pero masaya ako... ang gulo-gulo ng life dahil sa accounting..ang hirap kasi kaya nga minsan iniisip ko tama ba na ito course ko...kakapraning na kasi...pero hindi ko siya pinagsisisihan kasi dahil sa course na yan na-meet ko mga ever loyal at loving friends ko...JMEC at siyempre yung block6... grabe, despite ng hirap at puyatan not to mention ang mga eyebags at pimples... eh andyan yung mga people na nagpapasaya ng araw ko..kahit mga malalakas mang-asar at mang-trip..sila yung mga tao na laging andyan...si jigs lagi yan nagtuturo at nag-eexplain ng mga topics na hindi ko maintindihan...siya din yung nagtitiyaga ako kausapin sa partcor kasi kung hindi eh baka makatulog na ako...c elms...haha kasundo pagdating sa boylets..joke!hindi noh gaya ni jigs eh tinuturuan din ako niyan...tsaka lagi yan hinihingian ko ng candy...c marian,savior ko yan pagdating sa mga lakaran... kasi may kasabay ako tsaka kakwentuhan lam niyo na layo ng haws namin eh... dyan, ang seatmate ko sa accounting subjects ko this termyan yung nagtityaga sa walang katapusan kng kwen about sa masalimuot kong love life...lagi pa ako may advice at gaya ni elms hingian ko yan ng candy...siyempre makakalimutan ko ba naman si ches... ay naku, walang favoritism dito ha...pero the best talaga si ches, sa kahit anong aspect ata eh ok to...nahihiya na nga ako sa dami ng favor na hiningi ko dito...sa patulong sa pagawa ng projects at research, paprint pag sira pc at internet ko, sa pakikinig sa mga stories ko, sa lahat...grabe di ko na sasabihin lahat kasi kukulangin sa time and space...savior at angel ko yan sa almost lahat ng bagay at nangyari saakin ngayong college... sa mga friends naman..sila eric,jing at erwin..wahahaa!!!! ang mga makukulit na kakwentuhan ko pag MWF sa library..kahit madalas eh napapaglitan kami dahil kakatawa,...kahit ngayon eh bihira ko na nakakasama yung dalawa...sad nga eh..pero ok lang nag-iimprove na kasi si erwin... speaking of erwin,,, third time na ikukwento ko siya dito sablurty..bait talaga nun...pinaphotocopy niya ako ng para sa adaproa...hay naku itatago ko talaga yun...lakas na nga mang-asar nun..lagi nagti-trip pag kami lang dalwa sa lib...tawa tuloy kami ng tawa..kahit minsan eh mababaw na...ewan...yunpa..never pa ata yun pumalya na pangitiin ako...lammo kahit nagtataranta na din ako minsan eh napapangiti talaga ako pag bumanat na yun at nang-asar...minsan nga iniisip ko ano ba negative traits niya...kasi aminin ko man sa sarili koor hindi..malapit na talaga ako mag-fall...ayaw ko...mahirap,ako lang masasaktan at mahihirapan...kasi alam ko naman na priority niya mag-aral...mahirap kasi friend ko siya at classmate...selfless kasi akopag nagmahal...ngayon nga na hindi ko pa siya love eh..mdalas ko na siya naiisip pano pa kayo kung dumating na sa point na ganun...ayaw... kinabahan nga ako nung friday, sabi niya may pupunta daw yung lagi niya kasama, papakilalaniya daw saakin, shux!hindi ko alam kung pano mag-rereact..siyempre..plastic ko..sabi ko sige...pero ang sakit...wahaha! nagtirip lang pala siya..nanloloko...sabi pa niya nung una, baka daw husgahan ko taste niya..shux para napahinto talaga ako nun... buti nalang hindi totoo..pero what if kung totoo..ewan..ang sakit ata nun...pero siyempre la naman ako magagawa di ba...pero wag naman ngayon.. napapaisip tuloy ako minsan,sino ba talaga siya...ewan ko din.... hay naku ewan... basta kahit magulo at mahirap ang buhay..happy pa din ako kasi na-meet ko mga tao na enough reason na para maging strong sa buhay...kasi they make every single moment of my life memorable.... 2 comments|post comment

The one you choose not to love... [02 Aug 2004|11:48am] [ mood | confused ] [ music | Afraid for love to fade before it can come true ] start of another week... luckily wala kami exams for today at i have ample time to search the net and update my blurty.... medyo related siya sa last entry ko...hindi dahil sa same story...pero maybe i'll be once again talking about the same person... sorry, alam ko sawang sawa na kayo mga friends ko sa walang katapusang kwento ko tungkol sa kanya, pero ganyan talaga...kahit ako hindi ko rin maintindihan kung bakit..or baka ayaw ko lang talaga intindihin or worst ayokong isipin dahil sa FEARS... Friday... may exam kami sa accounting at kailangan ko pumunta ng Ermita, Manila para mag request ng interview sa company for my Adaproa project... kaya maaga ako pumasok.... as usual dun na naman kami magkikita sa Filipiniana...dati dami kami kaya lang nagyon kami nalang dalawa yung madalas mag stay dun... pero wala pa rin naman magbago maingay pa rin kahit kami lang dalawa... siyempre turuan na naman pagdating sa mga topics na hindi maintindihan, ayun... umiral na naman ang kakulitan niya at ini-english english ba naman ako...halatang nagti-trip... tapos tawa na naman kami ng tawa...ewan, ang babaw namin noh...pero nakaka-relate naman kami sa isa't isa. nasabi ko sa kanya na alis ako ng mga after ilang hours, tinanong niya ko san ko punta, sabi ko nga sa Ermita, kaya lang di ko alam papunta dun, kakatouch siya... kinuha niya yung mapa tapos hinanap niya yung place... tinuruan niya ko pano papunta dun ng hindi mag taxi kasi nga delikado... nung una inaasar pa nga ako na nakakatakot daw dun pero nung huli nag-advice siya na sa maraming tao daw dumaan etc... nakakatuwa siya kasi laki na talaga ng pinagbago niya... dati sobrang tahimik ngayon ako na sumusuko sa kakulitan niya,,, nagsi-share na rin siya ng mga stories niya...kumbaga anything under the sun eh napag-uusapan na namin... astig... saturday... after orient 2, nagtanong siya about sa compsy tapos sinagot ko na, nag thank you..sabi ko welcome...at pag may kailangan siya text lang siya...wala na siya load kaya ibang number na ginamit niya... tapos nagtext ako ng friendly quote...ganun kasi para end na usapan..nag send din siya ng quote..nagload na agad...kasi cel na niya gamit niya eh.. "one day we might forget people that once came into our lives. but i know that when that day comes, i won't foget YOU coz you didn't just came into my life. you become a big part of it" -kakatouch, napapangiti ako sweet kasi..pero siyempre, quote lang yun..dapat deadma lang... tumatawag siya sa cel ko..sayang hindi ko nasagot kasi pagod na ko at nakatulog na ako... sunday nagsorry siya baka daw naabala ko, ako din nagsorry kasi hindi ko nasagot tawag niya... tapos tanong-tanong about sa compsy case etc...end ng usapan sa text... nung gabi...tanong ko kung aga siya pasok kasi aga ko pasok para iwan yung paper sa church kailangan kasi nung isang friend ko...kaya aga din ako pumasok... nagtext siya sabi niya yup kasi may test siya sa cost. sabi ko aga din kasi ako pasok... tapos nag text siya ulit.. "pwede din kasi minsan kasama ko si jerome e...minsan pumupunta din ako medrano para magpaturo pero para sayo punta ako filipiniana tom." -bait talaga,kakatouch... Monday badtrip kasi nabasa ako ng ulan, ayaw ko na nga pumunta ng filipiniana kasi gusgusin na nga itsura ko...pero siyempre pwede ba naman yun? punta ko,,,buti nalang la pa siya kahit late na ako...mga 9 na ata... tapos mayamaya nag text siya na kita nga kami ng mga 9:30 may tatanong lang siya sa friend niya kais hindi nga niya maintindihan cost.sabi ok..no problem, mga 9:30 nagtext ulit, nag-sosorry kasi nga hindi daw siya makakapunta dahil wala talaga siya maintindihan.kailangan niya magpaturo pero papunta na daw si ches..sabi ko ok lang...kasi hindi ko rin naman siya matutulungan dun..tsaka blessings in disguise yun kasi nga basa basa din ako kasi naulanan... hay, yang taong yan talaga..hindi ko na tuloy mainitndihan sarili ko....ayaw ko rin naman kasi masanay na lagi siya andiyan..kasi alam ko gaya ng iba,aalis din yan, mawawala at dadaan lang..paano kung sinanay ko sarili ko na andiyan siya? kawawa naman ako pag dumating ang araw na aalis din siya.... hay... nakakatakot... pero ang masaklap eh nasanay na nga ata ako ng ganun...para iba araw pag hindi ko siya nakita at nakausap...kahit tanong lang sa mga gagawin or homework... pero siyempre....hindi ko pwede pairalin feelings dito...mind over heart dapat..kasi may malaking boundary na na nabuo saamin "FRIENDSHIP"... yun nga yung magulo dun...may maganda at pangit dun..magandas yung friendship kasi companionship, kasama mo siya, kabiruan, kakwentuhan,labasan ng sama ng loob, or happy moments... ang masaklap eh iyon yung reason kaya hindi pwede mag go beyond.. kasi masisira yung wall na si-net niyong dalawa FRIENDSHIP..tsaka siyempre baka hindi rin mutual yung feeling diba..kaya wag nalang...tsaka nalang...ngayon inaamin ko takot ako kaya ayoko isipin at pinipigilan ko pa nga eh... bago mahuli ang lahat... i'll end this entry sa isang article from peyups.com...astig kasi.... ------------------------------------------------------------------ Lightning Crashes : The One You Choose Not to Love Contributed by roni_bats (Edited by mimi) Monday, February 23, 2004 @ 05:07:42 PM (read 2339 times) She walks into the room. The sight of her cheers you up like a kid seeing the first rays of sunlight after being forced to play indoors by the rain. You call her name and wave hi. She notices you and returns a hello. You smile. She smiles back. For a brief moment, you are awed by the spontaneity of things. Then you remember, she is the one you choose not to love, so just as quickly as you greeted her, you look away. It is on days like this when you ask yourself: why can't you alter how other people see you? Wouldn't it be great if you could interchange how one acts toward you with another? It is never fair to compare women, one your friends said. Each one of them is different. You believe your friend. Still, it never ceases to amaze you how easily you can begin a conversation with her, be it before class in the lecture room or after dissection in the Anatomy lab lockers. You do not need to have something in mind to talk about; words flow naturally, as water would fill empty spaces when you spill it from a glass. It is she who takes notice of your new haircut and your bright button-down polo. And although part of you wishes that somebody else remark on them too, you have to admit her taking notice completes your day nonetheless. It is the one you choose not to love who reads your articles when you tell her about your column. She who says hi when you fail to recognize her in the mall because you are in a hurry. She who listens to how you've struggled to find a nerve during dissection, only to accidentally cut it in the end. She who replies to your text messages, smileys included. You never question why because you know the answer. She is your friend and she sees you as a friend. Of that you are certain. And maybe because she is different. You imagine the opposite scenario. What if, instead of being the one you choose not to love, she were the one? It would simply be like interchanging the actresses in a play, you tell yourself. The characters would still be the same, except different people would be portraying them. The scenes would be no different, and everything would end the way it originally should. Then it dawns on you: women become different because of how you see them. So you stop imagining and decide to approach her for love advice instead. Because at the end of each day, after all the hi's and the goodbye's, you're just glad that you are her friend and she is yours. Friendship is a wonderful thing. 1 comment|post comment

a time to heal [25 Jun 2004|07:31pm] [ mood | lonely ] last 3 days were one of the darkest days of my life... i had been experiencing so much pain and bitterness... but as what they say... there would come a time wherein we have to face the truth, forgive and move on... nakausap ko si pao kagabi... may sakit kasi siya kaya i decided to see him para kamusatahin... maluha-luha mga mata niya nung nakita ko siya... nakita ko na gulat na gulat siya nung nakita niya ako..he wasn't expecting that i'll still come to see him after what happenned... his first words were i'm sorry... hindi ko na siya hinayaan na dugtungan pa iyon.. sinabi ko nalang na you need to rest at hindi ako pumunta dun para pa pag-usapan namin yun... sinabi niya na naiyak daw siya sa letter ko..that was the shortest yet concise at straight to point letter na ginawa ko... binuhos ko lahat ng sama ng loob at pain na naramdaman ko after malaman ko yung totoo... hinawakan nga niya kamay ko...hinalikan pa niya... pinipigil ko na mapaluha...ayaw ko makita niya na apektado pa din ako..hirap..pero kailangan... pinakita pa niya saakin yung bago niyang bili na guitar tsaka drum sticks...sabi niya sayang daw wala na siya kasama na pumunta sa G4 na maglaro..we usually go there kasi para mag unwind at mag-enjoy.. eh ngayon hindi na pwede... sinabi din niya yung mga key chains naman pinaalala na naman niya saakin...collections kasi namin yun eh... hirap mag isip about dun sa past... pinipigilan lang nun ako na mag move-on pag naiisip ko... tinanong niya ako kung pupunta pa rin ba ako..sabi ko hindi..i thought he was pertaining sa house nila..sabi ko kasi hindi na muna ko punta sa kanila habang fresh pa saakin yung nangyari... yun pala ang tinutukoy niya eh yung sa june 4, 2010... sabi niya he'll be there... hay..hirap talaga pigilin ang luha... malapit na mag 8pm and time na for formation sa church..kaya nagpaalam na ako..sabi niya last 5 minutes hayaan ko daw muna siya makatulog... ganun kasi yun lagi pag maysakit... ayaw niya makita na umalis ako kaya papatulugin muna... kaya nag-stay pa muna ako...nag thank you siya... never daw ako nawala sa tabi lalo na pag maysakit siya... yup, andun nga ako lagi pag maysakit siya...kahit ano pa mangyari... may ulan, may meeting, may exams kinabukasan...selfless nga daw ako...ewan ko ba basta dati for his own sake lang iniisip ko...2nd nalang yung saakin...pero siyempre iba na nga ngayon..i will no longer be there para alagaan siya...mahirap pero kailangan..deserve din kasi niya yung ganoon..lam mo na para matuto.. hindi rin siya natulog..kinausap lang niya ako..sinabi niya na mali siya, nag-mature na pala daw ako at siya yung hindi pa... hahabulin daw niya ako at aayusin niya buhay niyo..nginitian ko nalang siya... sabi niya may sasabihin daw siya..sabi ko sige...tinakpan niya yung mouth niya ng kumot tapos may sinabi siya.. i wasn;t able to clearly see kung ano yun..pero tama na rin siguro na hindi ko nakita...ayaw ko na maniwala at umaasa..ayaw ko isipin na may love pa din between us kasi mali...hindi na tama... bago ko umalis...sabi niya request daw...sabi ko ano... pa-hug...shux...sabi ko cge... hinug niya ako..naramdaman ko yung tears niya tsaka yung higpit ng hug... pinilit ko na wag magpaapekto..pero ang hirap..unconsciously tears fell... nag kiss siya sa noo at hinawakan niya kamay ko...sabi niya thank for everything at iingatan ko daw sarili ko gaya ng pinangako ko sa kanya..i just smiled and went away hirap mag let go sa taong naging bahagi na ng puso mo at sa kanya umikot yung buhay mo...pero may mga pagkakataon na hindi lahat ng gusto natin pwede...mahirap at masakit pero yun lang yung pwede nating gawin... 1 comment|post comment

i'm very grateful [25 Jun 2004|05:52am] [ mood | determined ] i had once again fell and wound myself because of love... di na natuto..ika nga nila...but that's life..i mean thats love... we cant dictate our hearts and use only our minds because there are happiness that we can't experience if we don't take the risk... i did take the risk in the game called love...but i didn't luckily end up being happy... i did feel this happiness that they're pertaining to...but only for a span of time... what was left for me now was only myself... that was the first thing that struck my mind after hearing the bad news that placed me in a state of shock... i don't know how to react... tears suddenly fell down..because of pain and feeling of betrayal.... i felt very hopeless... i felt like i lost a battle wherein the truth is that there was really no battle at all....it was all fantasy or should i say emotions... love wasn't really present... only hopes and dreams make me hold on..all because of our "past"... this truth that was revealed to me 2 days ago had caused me mixed emotions... i had sleepness nights because maybe it still haunts me...the truth hurts me... i can't do my ordinary routine...once in a while i stop and stare at something...only when i realize that i was becoming idle then i will once again force myself to move on and work...i kept on motivating myself that life must go on...in reality it is really difficult...but its the only choice i have..i can't forever hold on into something that was never meant to last... i am slowly recovering from that shocking and upsetting news...thanx to my friends who are always there to help me overcome through this...ches, who was the first person whom i relayed the truth... she patiently listen to each and every word that came out of me... she tried to make things as easy as possible...she made me feel that that there are better things in life than crying over someone who never deserve my tears...thank you for the inspiring text that you sent me... it helps me a lot... marian, she made me realize that i must look at the brighter side of things... there are still things ahead of me...that there are still people who loves and values me... sabi nga nila "go girl, you can do it"... they both believe that i can overcome these things...siyempre... let God decide on this things....ipagpaubaya nalang kay God... and lastly...Fr. Rico... although at first he attempted to put a smile in my face by not taking this as seriously as tmy other friends did..he had really help me by being patient in reading my text messages... text messages that reveal what i felt during those times that i am really in pain and was hurt because of what happened... he even sent me an e-mail...i'll post it here so that more people can read this very inspiring message... astig talaga siya! here it goes: When we truly love someone, we give our best and let that person see the pureness of our intention.But sometimes that person makes us cry and hurts us for the wrong reason. That person must have loved us but he has not loved us enough to make him stand for what he truly felt. Now we are faced with the seemingly impossible task of forgetting. We have burdenned ourselves long enough but we still can't get out of our EMOTIONAL TRAP. Let us remember that the more we try to forget someone we love, the more painful letting go will become. Sometimes we never have to take that person out of our hearts at all, for he will always be there no matter how hard we try to drive him away. It isn't his presence that makes this difficult. It is our stubborness to accept our destiny that aligns forgetting next to impossible. We keep a cold face but deep in our hearts, there is still that lingering hope for reconcilliation.Somehow, we still believe that we can rekindle small embers and relight the fire that once burned in our hearts. These thoughts give us hope but it also breeds the seeds of loneliness and despair. THE ONLY WAY TO FORGET IS TO ACCEPT AND THE ONLY WAY TO MOVE ON IS TO LOOK AHEAD AND LET THE FOOTPRINTS OF THE PAST BE BLOWN BY THE WIND OF TIME. ---i'll admit i can still feel all the pain and hurts...but it is slowly diminishing... it really takes time to heal all the wounds... --- i am not mad at pao, maybe he has his own reason why he had done this... although that reason is unjust and still not valid enough to cause this much pain... i am thankful for because of him my personality was improved and it even strengthen my character... i know i'll be wiser the next time... post comment

love hurts... [24 Jun 2004|12:47pm] [ mood | crushed ] *A sad thing about life is when you meet someone and fall in love, only to find in the end that it was never meant to be and that you have wasted years on someone who wasn't worth it. If he isn't worth it now he's not going to be worth it a year or 10 years from now. Let go... *Anyone who has gone through the agony of losing someone she loves so much will still wish against all odds to have that love back again. But, sometimes a love lost is a love gone forever. No amount of hope can bring to life a relationship that just died a natural death. Set yourself free. Let your heart spread its wings and fly. Remember, it may rain for 40 days and 40 nights, but still will not rain forever. One day the pouring will stop and there will be plenty of branches where you can find rest. One of these is where you will build your nest and start over again. It's never too late. Remember, you may find love and lose it but, "WHEN LOVE DIES, YOU NEVER HAVE TO DIE WITH IT". *THERE IS NO FUTURE IN A RELATIONSHIP OF LIES AND SELFISHNESS. It's true, there's life in love. But, there can still be life even after losing love if you leave the past behind and let your heart heal and give you the chance to find yourself again. The success of a relationship lies not only in the beauty of its beginning but in its consistency. Make a choice not on impulse but a decision based on a healthy balance of mind and heart. Let us always remember that "HAPPINESS IS NOT A MATTER OF DESTINY BUT A MATTER OF CHOICE". *A woman on the rebound could easily fall for sweeping emotions and be made to falsely believe that she finally stumbled upon the right man when what she just found is only someone to cover up for the love she lost. A man who makes promises with words and not with actions may never live up to fulfill them. "IT'S TRUE THAT LOVE CAN WAIT FOREVER BUT IT IS CRAZY TO STUBBORNLY HOPE FOR SOMEONE WHO DOESN'T EVEN CARE OR UNDERSTAND HOW WE FEEL". * God wakes us up in the midst of a storm to teach us a lesson. He takes away people we love, so we can learn to value love itself. He makes us cry so hard so we can see clearly when we open our eyes. He makes us bitter so we can realize that there is no genuine happiness if we think only of our needs and not of others. * Letting go is a decision that can never be dictated on us. It is a resolve we make ourselves. Acceptance is the key to a new beginning and time is the healer of all wounds. Even if the storm casts its fearful shadow, there will always be light after our darkness and lonely moments. There is always a hope for those who believe. There is always a chance for those who try. "Losing someone we may not be a loss at all but a blessing because someone even more is yet to come". *Being in love can be the most wonderful thing we could experience but if the feeling begins to consume our whole beings, then we have to stop and let our minds and not our hearts dictate our actions. Only when we learn to accept our fate and understand the meaning of our failures we can truly go on with life without having to look back and cry over the things that could have been but will never be...... --- hindi ko kasi alam kung ano isusulat... but i think itong mga sayings na eto are enough to convey to you what i'm feeling right now... sana things will turn out right... gusto ko din sumaya... yung totoo..walang pretentions....sana.... post comment

a cute message for all of us... [20 Jun 2004|07:29am] [ mood | amused ] LOVE A Risk A Reality -Anonymous- Love a lunatic feeling that fools everyone. Young or old it doesn’t matter, as long as you have a heart, no fools is safe from its claws. This unknown entity that hides itself under an unexplainable, indescribable emotion who, we fools, is so glad to be strike by it, brings more sorrow the joy, more pain than pleasure and more tears than smile. It is a unique emotion feeding on all positive feelings. It stays with you as long as you can satisfy his greed for positive emotion, precious moments and heartily desires. But once it abandons you, it leaves you nothing but the reality that you gave love all that you have, and nothing for yourself. As it departs from you, it leaves you with pain, suffering, loneliness and the burden of picking up the pieces of your life... alone. We may admit it or not, but this deceitful feeling called love is no fairy tale and that is the reality. I know that behind every ones mind they know this but they just couldn’t figure it out. Maybe because they are too indulge in this emotional lie, maybe they are too hurt to think, or maybe too busy that they just past this by. With this I do not encourage not to love. I just want to share the reality that slapped me. I am a victim of this misleading feeling and forever I maybe. Perhaps I’m blinded then blinded I shall be for loves claws had sunken deep within me. I had taken the risk and will take it all again. Within my heart is a lie I admit it. But loves company is better than the company of loneliness. post comment

...ayoko na..... [14 Jun 2004|11:59pm] [ mood | rejected ] monday na naman, at panibagong linggo na naman para sa ating lahat... pero di ata naging maganda simula ng linggong ito para saakin... sa di sinasadyang pagkakataon, nakasabay ko si pao kanina... biglang may nagtext sa phone ko... he wanted to read the message..nakita kasi niya kung kanino galing... i didn't allow him to take a look at the message kasi galit pa din ako sa kanya because of what happenned last friday... ayun nag-assume na pinagtataguan ko raw siya at ka-relasyon ko daw yung taong nagtext na yun... hay buhay nga naman... iniwan niya ako at mag-isa ako naglakad papasok sa school kanina. mga past 10 na ng gabi tumawag siya dito... i was expecting na hihingi siya ng sorry or he'll let me explain... but kabaliktaran yung nangyari... pinagbintangan niya ulit ako tungkol ko dun... andami niyang sinabi na mga salita na nakasakit talaga saakin... sinabihan niya ako ng flirt, malandi, desperado at pokpok. hindi na raw ako nahiya... sabi ko nga patunayan niya muna yung bintang niya bago siya magsalita ng ganun... galit na galit siya saakin...bakit daw sinabi ko sa mom niya yung nangyari last friday... kasi di ba close ako sa mom niya... sinisiraan ko lang daw siya... bakit daw ba masaya ako na pinapagalitan siya at sinesermonan ng mom niya... ginugulo ko daw buhay niya. parang wala na daw siya pwedeng gawin... nasaktan talaga ako... kaya ko lang nakwento sa mom niya yun kasi yung mom lang naman niya nakakausap ko. i have no intentions na guluhin siya... tsaka kung gusto ko siya siraan dapat dati ko pa ginawa...dami niya kalokohan na ginagawa pero nananahimik lang ako...siyempre baka ano na naman isumbat niya...gaya ng paninigarilyo...ilang beses na siya pinagsabihan ng mom niya na masama sa kanya dahil baka hikain siya pero ano..dedma pa din siya,... yung banda niya...pinapalabas niya sa mom niya na nasa school siya pero ang totoo nasa gimik... pinili ko na hindi nalang magsalita para wala ng gulo... sinabi ko ito sa kaniya...ang sabi naman niya eh ano naman daw tingin ko sa sarili ko perpecto...nagsisinungaling din naman daw ako...ang reason ko naman eh i know my responsibilities and limitations... nag-aaral ako at ginagawa ko ang gusto ng magulang ko hindi ako bumabagsak... pakiramdam tuloy niya sinasabi ko na ouro siya bagsak... honestly, dami nga niya binagsak kaya nga nakakaawa din minsan si tita kasi ginagawa niya lahat para mapag-aral lang sa magandang school yung anak niya... tapos about naman sa ex niya... sinabi niya na desperado daw ako pagdating sa kanya...na ginagawa ko daw lahat para mapalapit lang sa kanya... ang kapal! so lumalabas ako lang ang may gusto...ang baba naman ng tingin niya saakin...nakakainsulto... may access kasi ako dun sa mga pinopost nung ex niya... paranoid na daw ako dahil lagi ko binabasa yun...di naman niya kasi alam na minsan kung ano-ano sibasabi nung ex niya tungkol saakin kaya tinitingnan ko yun...deadma naman siya pag sinabi ko yun... sinabihan pa niya ako na kahit hindi siya dean's lister tulad ko masaya siya sa buhay niya at wala daw siya natatapakan na ibang tao... mag-isip daw ako... usherette pa man din daw ako...magdasal daw ako... sabi pa niya tama daw kapatid ko..na easy to get ako at flirt...malandi... his words really strike me...ang sakit... ganyang-ganyan magsalita yung ex niya nung nakausap ko one time...grabeng panlalait at panghuhusga... yung tao na inakala ko kasama ko hanggang sa huli... yung taong akala ko hindi ako iiwan... yung tanggap ako bilang ako...yung taong dating proud saakin at pinagmamalaki ako, iniingatan at minahal..ay siya din palang tao na sasakit saakin ng ganito...pakiramdam ko huminto ang mundo ko kanina... wala ako magawa kundi umiyak... para mailabas sama ng loob ko... nasanay naman ako ng ganito...kasi siya lang nakakausap ko...eh ngayon siya yung problem ko... i have to carry the burden alone... yung sister ko kasi hindi na kami close... iba na nga tingin niya saakin...mas matimbang pa mga friends niya kaysa saakin... sa mga relatives naman hindi talaga ko nagkukwento... kung friends sa church/usherettes...sabi saakin karamihan sila pinaplastic lang daw ako... friends ko sa DLSU... hindi pa naman nila ako kilala ng lubusan... bestfriend Mark ko...nahihiya ako..kasi ilang beses na niya ako pinagsabihan tungol kay pao...matigas lang talaga ulo ko... ang hirap talaga ng ganitong pakiramdam... mag-isa...sana bukas pag gising ko maayos na lahat...alam ko naman na hindi pwede mangyari yun... sana lang magkaroon ako ng lakas ng loob na harapin lahat ng ito... * sinabihan din ako ni pao na kung sa tingin ko ginugulo ko lang buhay niya..please lang lumayo na daw ako..ang huling sinabi ko bago ko ibaba yung phone..." hindi na rin kita kailangan sa buhay ko" -hirap bitawan yung ganung mga salita pero siguro malalim na talaga yung sugat na andito sa puso ko.... sobrang nasaktan na ako...i need to reserve something for myself... * i have also decided to take a break...wala muna contact sa ibang tao...pag importante lang talaga like sa school... baka mag- leave din muna ako sa pagiging president ng usherette khit 2-3 weeks lang... i need to reflect and examine myself... baka nga masama talaga ako at mapanira....tsaka masaya ba ako sa buhay ko? ano mga plano ko? lahat wala pa kasagutan... pero bukas....magsisimula ulit ako.... i know God will help me overcome this... post comment

a deceiving smile... [13 Jun 2004|05:42pm] [ mood | contemplative ] ... medyo kakaiba yung title noh..pero that's what people usually see. people that are not close to me or people who doesn't know me inside out. they would naturally describe me as someone who always carries a smile in her face...someone who usually laugh and always sees a postive thing even in the worst situation... they seldom or even never saw me cry... maybe because i decided not to show my emotions or maybe they are not used to seeing me in that situation... but honestly speaking, behind this smile that people see is a an emotion concealed. a feeling hidden... up to now i still don't know why i haven't establish my trust to other people... there are people who knows my secret... but not all. there are still feelings, experiences and emotions that only me and myself knows... how i wish i was able to narrate and share these moments... may it be a happy or sad, exciting or boring one... the important thing is that there is somebody who knows how to listen and understand... someone who could accept me for who i am...someone who would not judge or persecute me. a real and trustworthy friend... * dami na ako na-meet...akala ko they can become someone na makakausap ko..masasabihan ng problems... makikinig at hindi manghuhusga..pero up to now i haven't found that person na hinahanap ko... i'm not looking for a bf...iba yun eh... pero thankful pa din ako kasi sa mga people na dumaan sa life ko at naging friends ko at friends ko pa din dami akong natutunan... a. Si liel - yung pasikot-sikot diyan sa Church. isa kasi siya sa mga tao na unang nakilala ko nung nag-usherette ako...head siya ng mga sacristan...yung kawkentuhan ko dati ng buong araw..pahinga lang namin eh pagmaliligo or kakain tapos usap ulit sa phone. sayang nasa U.S na siya eh...labs ko yun! b. Si Thea - first friend ko sa school..kinder palang kami eh friends na kami... karamay ko yun sa mga bagay-bagay... c. Si bestfriend Mark - na-realize ko na pwede ka pala mag-fall sa bestfriend mo...hirap ng ganun noh.. tsaka sa kanya ako natuto na mag-decide at maging firm sa decision..yan yung isa sa mga tao na never ko makakalimutan.. yan yung taong nagpapahid sa luha ko at nagpapatahan saakin pag umiiyak ako dahil kay pao..yan yung nakakaintindi saakin kahit hirap ako intindihan...yung willing sumagot sa mga punishment ko sa CAT... yung lagi nangiti ng pamatay niyang ngiti...at nagbibigay saakin ng sweets or candies kapag galit ako kasi alam niya fave ko mga yun... d. si Ching and jenny s. - first friend na nameet ko sa DLSU e. Ches - wahaha...one of my closest friend...yan yung kasabwat ko sa kalokohan sa skul..mga laughtrip at kaingayan namin..food trip at kahit ano pang trip...yan yung taong marunong makinig...yung nagturo saakin mag upload ng pictures and other stuffs tungkol sa internet eklat... ang friend ko na astig pagdating sa web design...at tulad ko din na abnormal ata ang love life...kaya siguro kasundo ko... =) f. JIgs- ang tao na lakas mang-asar saakin pero tiyaga yan sa kakulitan ko... yan yung madalas ko na classmate...bait din yan...walang pinipiling tao na tutulungan..sobrang talino...like ches, kasabwat ko din yan sa kalokohan eh... g. Marian - ang isa pang henyo ng block namin... kasama ko din yan pag lumalabas kasi tiga parañaque din siya... kasama ko din yan dati sa group na SPS..wahahaha! pero ngayon eh may love life na ata siya at iniwan na kami sa pagiging SPS.... h. Elmz- ang kasundo ko pagdating sa topic about guys...wahahaha...no comment na nga tungkol dun, pero seriously bait yan..tiyaga niya magturo saakin kahit tigas ulo ko at hirap turuan..paano uunahin pa dumaldal o makipagtext... i. Block 6 - ang block ko sa dlsu na walang kaparis...halo-halo at kumpleto rekados..the best block ever kaya nga may special place na yan sa heart ko... j. mga usherettes - isa pa din yan sa mga labs ko, kahit madalas eh binibigyan ako mg problema... wala namang kapantay mga experiences namin together... k. si Father rico - ang kakaibang priest ng san antonio...bait niyan...kalog, kulit, caring at kulit, kulit, kulit, kulit... =)... yan yung taong pag gising ko sa umaga eh may text at pagtulog sa gabi eh may text ulit... hindi siya yung typical priest na stiff and strict kasi he knows how to deal with people and to handle himself... maloko pero kagalang-galang pa din...siya yung first priest na nakakabiruan ko at nasasabihan ng mga sama ng loob... --"you are part of what God is making out of me"....wahaha linya niya yan pag nagpapasalamat siya..memorize ko na nga eh... l. tita sheila - ang mom ni pao na mom ko na rin... siya yung nagbabantay-bantay din saakin kahit papano..sobrang labs ko yan kasi labs din niya ako..parang anak na nga turing niya saakin.. pinagsasabihan ako at sinasama pa nga ako sa mga lakd ng pang-family... M. si pao - si bestfriend, eternal bf sabi ng iba, first bf ko, ex, paowee, at kung ano-ano pang tawag ng tao sa kaniya... isa din yan sa mga tao na hindi mawawala sa listahan ko... pano siya yung tao na kilala ata ako inside out..kaya lang minsan sa sobrang pagkakilala niya saakin in-assume niya na ganon na talaga ako..ayaw niya maniwala na nabago ko na mga negative things saakin. yan yung taong nagpapasaya at nagpapangiti pero yan din yung taong nagpapaiyak at nakakasakit saakin ng sobra... dami na namin pinagsamahan..ups and downs ng buhay.. kahit hindi ko pa nakikita yung taong sinasabi ko..i think life is worth living pa rin dahil andyan mga na-mention ko na tao...most of them medyo malapit na nga dun sa sinasabi ko kaya lang biglang sumablay..or baka nasa akin din naman yung problem...kasi takot ako...takot ako na magtiwala at mag-open ng sobra sobra.. the reason would be...nakakatakot na magtiwala tapos sasaktan ka lang sa huli...nangyari na kasi yung taong pinagkatiwalaan ko yun pa yung tao na makakasakit at manloloko saakin... sad but true... post comment

nakakakaba... [31 May 2004|08:50pm] [ mood | hopeful ] an article from peyups.com Love Stories : Salamat, Dumating Ka... Contributed by jemfq (Edited by mimi) Monday, May 31, 2004 @ 02:23:58 AM (read 474 times) Bukas, eight years na simula noong pinag-usapan nating magkikita tayo muli. Ang tagal na pala nating hindi nagkita. Excited na akong makita kita ulit; kung anong pagbabago ang dinulot sa iyo ng walong taong hindi tayo nagtagpo. Lalo ka kayang tumangkad? Ganun pa rin kaya ang boses mo? Lalo ka kayang naging guwapo? Ang dami ko ring gustong tanungin sa ’yo… Sana nga lang maalala mo pa ‘yung kasunduan natin noon. Pabalik na ako ng Pilipinas. Kagaya ng pagpapantasya ko sa ’yo, pinagmumuni-munihan ko rin kung ano na ang mga pagbabago sa lugar na kinalakihan ko. Halos 4 na oras na lang darating na ang eroplanong sinasakyan ko. Pabalik na ako. Sana may maabutan pa ako, sana may naghihintay pa rin sa akin pagdating ko. Naaalala ko pa ‘yung araw na pinag-usapan natin ang araw na iyon. Sabi mo nga, iyon ang araw kung kailan natin malalaman ang tadhana ng isa’t-isa. Parang matatawa ako kung iisipin ko iyon, para kasing Judgment Day na. Kaya nga lang tayong dalawa lang ang huhusgahan. Ano na nga ba ang tadhanang naghihintay sa akin? Ngayon, hindi ko pa masasagot iyan. Bukas, siguradong may sagot na ako diyan. Minsan din kaya naiisip mo pa ‘yung mga alaala natin noon, noong magkasama pa tayo? Ako madalas kong maalala iyon. ‘Yun na lang kasi ang kaya kong gawin, masyado kasi akong malayo sa’yo. Sa tuwing pag-uwi ko galing trabaho o habang nakatitig ako sa bintana ng kuwarto ko habang pinapanood ang pagbagsak ng snow, naaalala kita pati na rin ‘yung mga alaala nating dalawa. Iniisip ko na sana nandoon ka kasama ko o kaya naman sana nandiyan ako katabi mo. Sa mga panahong nalulungkot ako doon, iniisip ko na lang ang araw na magkikita tayong muli. At ang araw nga na iyon ay bukas na. Sa paglapag ng eroplano ko, doon ko naramdaman ang sobrang kasiyahan. Magkikita tayong muli. Pero kahit sobrang saya ko, kinakabahan din ako. Baka kasi sobrang dami nang bagay na nagbago, mga bagay na lagpas sa inaasahan ko. Hay. Hayaan mo na ‘yan. Bago pa man ako bumalik dito, inihanda ko na ang sarili ko sa mga maaaring mangyari para naman mas maluwag sa aking tanggapin kung ano man iyon. Basta, excited na ako. Gabi na nang dumating ako. Kaya diretso na akong natulog pagdating ko sa dati naming bahay. Paghahandaan ko ang bukas. Ayoko naman kasing antukin dahil sa jetlag habang naghihintay ako sa ’yo o malala pa, baka maghikab ako habang kausap ka na. Basta, bahala na bukas. Paggising ko kinabukasan, hindi ako mapakali. Eto na kasi ang Araw ng Paghatol. Haha. Excited ako na kinakabahan. Pagmulat pa lang ng mga mata ko, pinaghandaan ko na ang sasabihin ko. Ano nga ba ang sasabihin ko paglapit mo – Hi? Hello? Kumusta ka na? Ano naman ang pag-uusapan natin habang naglalakad tayo – ang trabaho mo? Ang trabaho ko? Kumusta ang America? Anong balita sa Pilipinas? Hay… Parang first date ulit natin. Parang hindi tayo matagal nang magkakilala. Alas-tres pa lang ng hapon, pumunta na ako sa Megamall. Sabi ko sa sarili ko maglalakad-lakad na ako para naman palagay na ulit ako sa lugar pagdating mo. Wala pa rin palang pinagbago ang mall na ‘yon. May nadagdag lang na ilang tindahan pero halos ganoon pa rin, kagaya ng iniwanan ko. Katulad pa rin ng dating mall na kabisado ko ang bawat sulok. Hindi ako maliligaw dito. Ilang minuto bago mag-four o’clock, umupo na ako sa gilid ng hagdan sa tapat ng pasukan sa Building A. Konti lang ang tao doon hindi katulad doon sa ilang palapag sa taas nito. Makikita ko agad ang mga papasok. At kung sakaling doon ka man manggagaling, masisilayan agad kita. Sana lang mamukhaan kita agad. Alas-kuwatro y medya na wala ka pa rin. Siguro na-traffic ka lang. Maghihintay pa ko katulad ng paghihintay ko sa ’yo noon. Traffic naman kasi talaga dito sa Pilipinas e. Dumaan ang alas-singko wala ka pa rin. Dumapo na ang lungkot sa akin – siguro nga nakalimutan mo na ang usapan natin. Ganunpaman, naghintay pa rin ako. Nandito pa rin ang pag-asang darating ka nga. Baka bigla mong maalala. Alas-sais wala ka pa rin. Nagpasya na akong tumayo at umalis. Hindi mo na nga naalala. Wala na nga talaga tayong pag-asa. Gusto nang bumagsak ng mga luha ko sa pagtayo ko, pero pinigilan ko na lang. Sa pagtalikod ko, nakita kita sa ‘di kalayuan. Papalapit. Katulad pa rin ng dati ang itsura mo, guwapo pa rin, nag-mature lang. Hindi ako makakilos, hindi ako makagalaw. Nakangiti ka. Isa ‘yan sa mag nami-miss ko nang sobra. Hiling ko lang na sana para sa akin muli ang ngiting ‘yan… pero hindi. Nakangiti ka habang kalung-kalong ang isang napakagandang batang babae. Sa tabi mo, isang sexy at maganda ring babae na halos ka-edad natin. Papalapit ka pero hindi nakatingin sa akin. Papalabas na kayo, pauwi na. At tinitigan ko kayo hanggang mawala na kayo sa paningin ko. Doon bumagsak ang mga luha. Buti na lang wala gaanong tao doon at pa-simple kong pinunasan ang mga iyon. Masakit isipin na talagang hindi na tayo puwedeng magkasama kahit kailan. Masaya ka na sa bago mong buhay. Siguro dapat na rin akong bumuo ng bagong simula para sa sarili ko. Lumakad na rin ako papalayo. Dala-dala ang alaala ng araw na ito. Hindi ko magawang magalit sa ’yo. Wala naman akong dapat ikagalit. Ang pinag-usapan naman natin noon, magkita tayo ulit. Nakita naman kita kaya lang hindi mo ako napansin. Di ba nga Judgment Day natin ito? Hinatulan naman tayo e kaya lang ang hatol – hindi na tayo puwede sa isa’t-isa. Masakit pero dapat ko naman ‘yong tanggapin di ba? Nagpapasalamat na rin ako at dumating ka. Kahit naghintay ako ng dalawang oras doon, at least dumating ka pa rin. Masaya na ako doon. Sa dinami-dami ng mall dito sa Pilipinas, dito pa ninyong napagpasiyahang mamasyal. Siguro ito ang tunay na plano ng tadhana, na makita ko kayo para hindi naman maging sayang ang pagbalik ko rito. At least, nabigyan ako ng kasagutan sa matagal ko ng tanong – Dapat nga ba talaga tayo sa isa’t-isa? Masaya na rin ako dahil nakita kong masaya ka sa piling nila. Noon pa man ‘yan na ang hangad ko para sa ’yo, ang makita kong maligaya ka… kahit hindi sa piling ko. Gusto ko lang sanang malaman mo, bago ako umalis muli, na dumating ako sa usapan natin… at salamat na rin dahil dumating ka…. * article na nabasa ko ngayon lang... napaisip tuloy ako..pano kung pagdating ng 10 years na usapan namin sa church nga lang yung place eh ganito rin yung mangyari. may kasama na siya na girl/family niya... ano kaya mararamdaman ko? ano magiging initial reaction? ano gagawin ko pagkatapos? eh pano kung baliktad naman...ako naman yung may pamilya na...ano naman magiging reaction niya... hay, nakakatakot talaga.. judgement day nga..hindi natin masasabi yung pwede mangyari sa future dahil nga hindi naman natin hawak yun eh...sana lang yung ten years na aantayin namin ay maging sulit para sa amin ni pao... nakakakaba... post comment

Election for 2004 [12 May 2004|08:11am] [ mood | tired ] i was suppose to have this entry two days ago kaya lang sobrang busy at pagod na ako... and to make things worst, eh sira pa yung P.C sa bahay... Saturday.. after class eh i have to attend a meeting sa church namin. para sa Announcements sa PPCRV. para sa mga hindi aware yung PPCRV eh parish pastoral council for responsible voting... volunteers kami para sa election. pero siyempre service lang talga. wala yun bayad... late na kami natapos 10 pm na ata yun sunday... the usual, may serve ako ng 7:30 am. hanggang 10 lang yun. tapos nun eh nagdistribute na ako ng voter's ID hanggang 9 pm kami. kakasama nga ng loob eh. nanakaw pa yung phone ko (again)...ang sama ng kumuha..nasa simbahan pa naman siya...anyweyz, bahala na si God sa kanya... after nun eh meeting uli. distribution ng shirt namin at ID. grabe, yung shirt eh makapal pa ata yung tissue paper pero ok lang...i'll just wear my sando.. mga past 10 na din kami natapos... siyempre bothered ako dahil sa cel ko kaya 1 am na ako nakatulog at 4 am eh gising na ako... monday..election day.. grabe, ang gilo talaga sa pilipinas... dami dayaan...dito ko lang nakita kung gaano talaga kadumi yung pulitika.... may kanya-kanyang gimik, mga pinapamigay..iba't-ibang klase ng pandaraya... nakakapagod at nakakatakot yung job namin... siyempre non-partisan kami kaya wala kami pinapanigan... we have to make sure na everything is in order... nakakasama pa ng loob eh kami yung sinisigawan pag wala yung name nila sa listahan...the heck! bakit kami ba gumagawa ng list... andun lang kami para tumulong..actually, hindi na nga namin job yung tulungan sila maghanap ng name and precint number nila...andun lang kami para tingnan kung walang dayaan.. pero ginawa pa rin namin na tulungan sila kasi kaya naman namin at bukal sa loob namin...sana lang maging maayos naman sila sa pakikitungo samin... kahit piso o singkong duleng eh wala kami nakuha...kahit food or inumin eh walang nangaling sa pondo ng government. pero naging masaya naman..madami ako nakilala na tao... madami ko nalaman tungkol sa buhay..politics..and i am proud na nagawa ko yung role ko bilang pilipino... * sweet nga ni pao nun eh. kahit magkaiba kami ng place (actually, dapat kasama ko siya pero naghiwalay kami kasi baka daragin na naman siya ng mga pinsan ni shit! lam niyo na yun) eh pag nagkikita kami lagi niya ako pinapansin. kita ko sa mga mata niya na sobranng nag-aalala na siya saakin... siya kasi assign lang sa isang precint. ako kasi roving..lahat ng prceint na hawak ng parish eh pimupuntahan ko from time to time...siyempre may letter din ako nun galing sa kanya...na miss na niya ako..may balak pa nga makipag-balikan eh..pero siyempre isip muna...mahirap pa ngayon kasi magulo pa dahil kay shit! hay...kakapagod talga.. pero i'm willing to volunteer pa rin next election...til next time... post comment

ups and downs [29 Apr 2004|04:33am] [ mood | crushed ] Yesterday has been a very tiring and exhausting day for me. The roller coaster ride in life is really true. There are really sudden and unexpected shift of emotions. Nung umaga, I was really sad… in came to a point that I cried. That was after mabasa ko yung letter na galing kay pao. Mixed emotions yung na-feel ko that time. Galit sa mga tao na pinag-iisipan kami ng masama. Pagka-inis kay phinee at pinsan niya dahil sa pagbabanta kay pao at saakin na madadamay d aw ako pag nakita na kasama ko siya. Pagka-inis din kay kiko, friend ni pao, na akala ko eh boto sa aming dalawa tapos yun pala balimbing din pala dahil sa frat niya. Inis kay pao dahil after lahat ng ginawa ko parang ganun nalang ba yun na iiwan nalang ako bigla… but there are parts of the letter that really touched and moved me… di ko talaga expect na manggagaling yun sa kanya. 1. tagal na niyang hindi sumalat sa akin kaya sobrang big deal na sinulatan niya ako 2. lines from the letter: a. sa lahat ng taong nakakakilala sa akin, ikaw na siguro yung taong kilala ako mula talampakan hanggang kaluluwa ko. b. Huwag kang mag-isip ng dahilan kung bakit ako lalayo sa’yo…isipin mo lang kat, para sayo to. c. Ayaw kitang madamay, andami ko ng hirap na binigay sa’yo, sa tingin ko tama na yun para dagdagan ko pa. d. Gusto kitang pasalamatan sa lahat ng nabigay mo saakin… sa lahat ng tulong mo…sa pagbabantay saakin pag may sakit ako…sa pagpunta mo ditto pag-papagalitan ako ni mama…sa academics ko…sobrang swerte ng mapapangasawa mo. e. Hindi na ito yung pao na bata at walang kaseryosohan, irresponsible at puno ng pride, selfish at immature…ito na yung pao na pinagtiyagaan mo para maging mature, smart at responsible na lalake. f. You’ve made me stronger, you helped me to become a better man. inalis mo saakin yung negative na ugali, ipinakita mo saakin na mas may igagaling pa ako kaysa ngayon. g. Malaki man problema ko ngayon, haharapin ko ito at lalampasan. Pakikita ko sa kanila yung naitulong mo saakin kaya ako ganito ngayon. h. Kung sa pinaka-nakainfluence sa akin, wala ng papalit sayo. i. Naaalala ko pa..masakit lang ngipin ko tatawag pa ako sa inyo… buti nalang nauna ka mag-mature pero iyakin ka pa rin..pustahan tayo umiiyak ka pa rin ngayon. j. Wala man ako sa tabi mo para pakalmahin ka..wag mo kakalimutan na kahit kailan kat, di ko naisip na iiwan ka ng tuluyan k. Minsan hindi ko maintindihan sarili ko, pero ikaw iniintindi mo pa rin ako l. Pasensya na kung minsan sobra tayong mag-ayaw, sorry sa pagiging manhid ko. m. Sa mga boys, wala lahat yyun, concern lang ako..pero alam ko at sana pipili ka ng lalakeng alam mong di ka papaiyakin, sasaktan. Alam ko smart ka..be patient. n. Always ask God for help pag may mga bagay na hindi na natin kayang sagutin. Alagaan mo sarili mo.. o. I’ll see you soon… bye for now. p. I LOVE YOU KAT! THANX FOR EVRYTHING! Mga lines na nagpaiyak saakin. Ngayon ko lang napatunayan sa sarili ko na nagbunga din pala paghihirap at pagtitiyaga ko… na-marealize niya rin mga gusto ko iparating. Na na-appreciate niya mga ginagawa ko for him. Dati akala ko wala lang ako…ganun na pala kalaki nagging impluwensiya at naitulong ko sa kanya. Na sobrang kilala niya ako..alam niya na umiiyak na ako habang binabasa letter niya. Oo nga wala siya sa tabi ko para I-confort ako..siya kasi nagpapatahan kapag umiiyak ako… at siyempre yung mga words na I LOVE YOU..tagal na rin kasi niya hindi sinasabi saakin.. sulat lang ito pero naramdaman ko yung sincerity sa kanya. Tapos nood naman ng play sa UP. Ang ganda worth na kahit gabihin ako. Comedy nga eh… tawa kami ng tawa nila wen and jigs. Nung pauwi naman, kakatawa din kasi si jigs sakay nalang ng sakay ng jeep di naman pala niya alam kung saan punta yung jeep dahil sa sign hindi naming alam yung place na yun. Pag-uwi naman sa bahay, tinawagan ko si pao para sabihin na I’m home. Tinanong niya kung nabasa ko na yung letter. Sabi ko oo, tapos nagsimula na siyang magpaliwanag. Tinakpan ko nga yung phone para hindi niya marinig na umiiyak na naman ako.. alam ko umiiyak din siya ng time na yun. Sinabi niya na ayaw niya lang ako madamay, para saakin din ito, aayusin daw muna niya buhay niya tapos babalik siya pag ok na. Ok lang daw na magka-bf ako basta yung matino..masakit daw para sa kanya pero ganun na talaga yun. Basta daw pag balik niya at wala daw ako bf..eh di ok daw. Mahal na mahal niya daw ako kaya niya gagawin ito. Salamat daw sa lahat. Bago naming binaba sinabi niya na “ kat thanx for verything. Wag mo papabayaan sarili mo. Gusto ko maging masaya ka pa din tulad ng dati..ayaw ko lang magulo buhay mo dahil perfect na siya, hayaan mo ako na ayusin ang buhay ko. Wag ka matatakot na mag-isa di ka papabayaan ni God. Pag nahihirapan ka na…lapitan mo lang siya. Wag ka malungkot, sandali lang to. Maayos din lahat. Be patient. Yung binigay ko sa’yo kanina basahin mo yun pag nalulungkot ka..galling yun sa tita ko, binigay ko na sa’yo sana magamit mo.. I love you Kat!” • dun ko lang mas napatunayan sa sarili ko kung gaano siya kahalaga saakin..hirap talaga ng sitwasyon pero eto ang dapat at makakabuti..mahaba pa naman yung time… malay natin one day mag-cross ulit paths namin maybe that time ok na lahat. • May picture nga siya dinikit eh..sabi niya sana daw bumalik yung dating ganun. Yung masaya kami.. Tatapusin ko na itong entry kasi naiiyak na naman ako..hirap talaga mag let go lalo na kung its your only choice…. 1 comment|post comment

navigation [ viewing | 20 entries back ] [ go | earlier/later ]